Þetta kemur fram í meistararitgerð Völu Hrannar Isabel Pétursdóttur við Félags- og mannvísindadeild Háskóla Íslands, en hún kynnti kynnti rannsókn sína í Þjóðarspegli Háskólans á föstudag. Hún tók viðtöl við tíu dæmda kynferðisbrotamenn í fyrrasumar og spurði þá meðal annars út í framtíðarsýn þeirra og hvernig sjálfsmynd þeirra væri:
\"Þeir sem að viðurkenna sín brot hafa svolítið önnur viðhorf en þeir sem viðurkenna þau ekki“ segir Vala Hrönn í samtali við morgunþátt Rásar 2 í morgun, en þar ræddu þau Guðrún Sóley Gestsdóttir og Sigmar Guðmundsson við fræðimanninn: \"Þeir sem viðurkenna að þeir séu greindir með barnagirnd þeir upplifa þetta eins og einn orðaði það „sjúkleika\", sem þyrfti að vinna með. Þeir voru mun jákvæðari í garð lögreglu og rannsóknaraðila. Þeir upplifðu sig vanmáttuga gagnvart sínum löngunum, eru mikið að reyna að vinna með þær og skilja. Þeir voru líka haldnir ofboðslegri skömm yfir því sem þeir höfðu gert.“
Vala Hrönn segir að afstaða þeirra sem viðurkenna ekki sín brot önnur: \"Þeir upplifðu sömu tilfinningar, en á annan hátt. Þeir upplifðu ofsalega skömm yfir því að hafa fengið þennan dóm af því að honum fylgir að þeir eiga erfitt með að fá vinnu og húsnæði. Þeir voru mjög reiðir yfir sínum aðstæðum og upplifðu sig sem mikla þolendur sjálfa. Þeir upplifðu fordóma úr kerfinu og vanmátt gagnvart þessu sama kerfi. Að þeir sætu fastir.“
Hún var spurð að því hvernig mennirnir séu framtíðina fyrir sér þegar þeir kæmu út úr tukthúsi: \"Þeir sem álíta sig saklausa sögðust ætla að fara í burtu. Þeir koma af mismunandi stöðum á landinu. Þeir sáu sér ekki fært að flytja aftur í sína heimabæi. Sumir töluðu um að fara erlendis. Sjálfsvígshugsanir voru líka ræddar, þeir hefðu ekkert til að lifa fyrir. En þeir sem viðurkenndu sín brot vildu gjarnan vinna með sín vandamál og halda áfram með sitt líf, eins og hægt væri,\" segir Vala Hrönn í viðtalinu sem hægt er að hlusta á inni á vefnum ruv.is.
