Ég hef alla ævi barist við aukakíló. Á unglingsárunum fór ég að æla matnum, varð svo leikinn í því að ég gat gert það áreynslulaust. Get það ennþá. En strákar fá ekki megrunarsjúkdóma, er það? Ég hef prófað ótal leiðir til að stytta mér leið til að brenna fitunni. Engin þeirra virkar. En alltaf stækkar markaðurinn sem hagnast á því að sannfæra fólk um að það sé hægt. En fitan fer ekkert, fitufrumurnar minnka en þær eru alltaf til staðar. Það er tálsýn að halda að þær hverfi.
Ég hef alltaf æft gríðarlega mikið, megin ástæðan hefur verið til að losna við fituna.
Allar þessar æfingar hafa haft þau áhrif að ég er í góðu formi, ég er að hugsa um að skrifa bók sem heitir “Feitur og fitt”. Hún á eftir að rokseljast og gera mig moldríkan, eða ekki.
Þessi fitukomplex hefur haft sín áhrif á samlíf mitt alla tíð. Ég vil ekki vera snertur á mjúku stöðunum. Til að forðast það er ég orðinn mjög leikinn í því að sjá fyrir hvert hendur mótleikara minna leita hverju sinni, strekki svo á mjúku stöðunum og flet þá út þegar hendurnar nálgast.
Þetta hefur aukið mjög á lipurð mína og teygjanleika. Og snerpu, maður þarf að vera snöggur að strekkja á.
Inga mín þekkir mig vel. Stundum leggur hún höndina á magann á mér eins og fyrir tilviljun. Þá dreg ég magann inn, teygi á líkamanum og spenni vöðvana. Þannig hefur hún höndina þangað til að ég er orðinn blár í framan og við það að missa meðvitund.
Þá sleppir hún.
