Sala á hlut ríkisins í Landsbankanum og minni hlutum þess í öðrum bönkum er í fullkominni óvissu og líklega óhugsandi á þessu og næsta kjörtímabili. Þetta er niðurstaða Þorsteins Pálssonar sem skimar yfir sviðið í nýjasta pistli sínum á hringbraut.is og sér þar tvö ljón í vegi; pólitík og gjaldmiðil.
Fyrst að pólitíkinni, en þar segir hann flokkanna vera út og suður í þessu mikilvæga úrvalausnarefni, mjög torvelt geti reynst að mynda meirihluta um heilsteypta og markvissa framtíðarstefnu í eignarhaldi á bönkum hér á landi: \"Erfitt er að sjá að stjórnarflokkarnir geti náð saman um heildstæða niðurstöðu. Stjórnarandstöðuflokkarnir eru fyrst og fremst einhuga um tortryggnina. Að öðru leyti eru þeir hugmyndafræðilega sundraðir eins og ríkisstjórnarflokkarnir,\" skrifar Þorsteinn.
Hér sé allt þvers og kruss: \"Framsókn stendur einfaldlega nálægt VG og hluta Samfylkingar í þessum efnum. Ýmis önnur atriði gera samstarf þessara flokka þó snúið. Og meirihluti af þessu tagi er ekki í augsýn. Sjálfstæðisflokkurinn, hluti Samfylkingarinnar, Björt framtíð og Píratar standa ekki fjarri hver öðrum hugmyndafræðilega en svo að þeir gætu mögulega náð saman um þessi efni ef spurningin um traust yrði leyst. Afstaða Sjálfstæðisflokksins til gjaldeyrismála og samstarfs við önnur ríki gerir það hins vegar að verkum að erfitt er að sjá þessa flokka mynda meirihluta.\"
Af þessum sökum sé lang líkegast að allt muni reka á reiðanum það sem eftir lifir kjörtímabilsins - og líklegt sé að það sama verði upp á teningnum á næsta kjörtímabili.
Og hverjir eiga svo sem að kaupa? \"Lífeyrissjóðirnir hafa nánast einir bolmagn til fjárfestinga af þessari stærðargráðu,\" svarar Þorsteinn og bætir við. \"Þeir ráða þó varla við meir en einn banka,\" og enda þótt bankarnir yrðu þar með í traustum höndum fylgi sá böggull skammrifi að þeir séu um leið eigendur að flestum stærstu fyrirtækjunum sem eru í viðskiptum við bankana.
\"Æskilegast væri að sala á jafn miklum eignum færi ekki fram fyrr en lífeyrissjóðirnir eru orðnir algjörlega frjálsir að því að velja á milli fjárfestinga hér heima og erlendis. Það þarf að stíga skrefin í réttri röð. Ef menn treysta sér ekki til að gera lífeyrissjóðina frjálsa fyrir kosningar þarf að segja það upphátt,\" heldur Þorsteinn áfram, en minnir svo á annan kost, erlenda eignaraðild sem yrði til mikilla bóta fyrir land og þjóð, en þá beri að hafa í huga að hér sé tvöfalt peningakerfi.
\"Erlendir bankar stunda viðskipti hér í dag en fleyta aðeins rjómann af markaði þeirra sem standa utan krónuhagkerfisins. Litlar líkur eru hins vegar á að þeir stigi stærri skref meðan þjóðarbúskapnum er skipt í krónuhagkerfi annars vegar og dollara- og evruhagkerfi hins vegar,\" skrifar Þorsteinn og minnir á brotna mynd sem hér blasi við: \"En menn geta ekki sagt hvort tveggja að þeir vilji fá erlenda banka en halda um leið í tvískiptingu peningakerfisins og misskiptinguna og óstöðugleikann sem af henni leiðir.\"
