Almenningur á ekki von á góðu, en hann er vanur því
Umræða um reiðhjól hlýtur að flokkast undir delluumræður stjórnmálanna, svo ágæt sem reiðhjól eru. Langstærsti hluti stjórnmálaumræðunnar fellur reyndar núorðið í delluflokk. Þótt nokkrir flokkar skari í þeim efnum fram úr öðrum dregur hratt úr mun. Stundum er látið eins og reiðhjól séu veigamikill hluti samgangna. Það er eins og hver önnur vitleysa. En það er samt sjálfsagt að greiða götu þeirra sem vilja nýta sér hjólið, með öllum sínum góðu kostum. Það á við hvort sem það er notað til að koma sér á milli staða í daglegu amstri í stað bíls, eða sér til ánægju sem er holl og uppbyggileg. Lengst af var lítt greint á milli „hjólandi umferðar“ og almennrar. Eftir því sem hin almenna jókst varð áhætta hjólreiðamanna sífellt meiri. Auknir fjármunir hafa farið í að aðgreina hjólandi umferð með sér stígum. Þar er nú nokkur umferð, ekki síst á góðviðrisdögum á hagfelldum árstíma. En það eru þó látalæti ein að tala eins og notkun hjóla hafi mælanleg áhrif á almenningssamgöngur eða á mengun vegna umferðar. Við bætist sá vandi að reglur um umferð hjóla eru óljósar og borgaryfirvöld hafa gert sitt til að ýta undir ruglandina. Þannig hafa þau prentað hvítar hjólamyndir ofan í götur eins og það gefi hjólum sérstakan rétt Það var t.d. gert á Laugarásvegi á svæðum þar sem húseigendur og gestir höfðu í áratugi lagt bifreiðum sínum. Hjólreiðamenn sem sáu bifreiðum lagt á þessum „merktu“ svæðum gátu sumir ekki stillt sig um að láta óánægju sína bitna á bifreiðum „lögbrjótanna“. Þessar merkingar borgaryfirvalda binda þó engan að lögum. Er undarlegt að æðstu yfirvöld borgarinnar láti slíkt viðgangast. Bílstjórar sem draga úr hraða eða stöðva bíl vegna gangandi umferðar á merktum gangbrautum verða ítrekað varir við að hjólreiðamenn koma á mikilli ferð og telja þessar gangbrautir ætlaðar sér, hvenær sem þeim þóknist að mæta. Reyndar er það svo að það er aðeins stöðvunarskylda vegna gangandi umferðar á gangbrautum sem eru sérstaklega merktar. Öðru máli gegnir þar sem talið er æskilegt að gangandi fari yfir götu, sé það öruggt fyrir umferð. Ökumenn sem ekki þekkja þennan mun gefa röng skilaboð og skapa mikla hættu. Þeir ýta einnig undir varanlegan misskilning gangandi og hjólandi fólks um réttarstöðuna.
Hinn 16. júlí sl. sagði FB frá því að nú væri unnið að miklum breytingum á reiðhjólakafla umferðarlaga. Almenningur hefur ekkert heyrt um það. Sagt var frá því í fréttinni að fimmtíu athugasemdir hefðu borist inn í „samráðsgátt ríkisstjórnarinnar“. (Rétti upp hönd sá sem hefur heyrt hana
nefnda.) Augljóst er þó að í hana hafa ákafamenn um reiðhjól sótt. Nú skal skylda ökumenn bifreiða (íslenska stéttleysingja og réttlaust óþurftarfólk) til að hægja nægilega á sér „þegar ökutæki nálgast reiðhjól á eða við veg“. Þá skal einnig fella út fortakslausa skyldu reiðhjólamanns til að hjóla á hjólastíg þegar göngustígur er við hlið hans! Allt er á þessa bókina lært. Við sunnanverðan Skerjafjörð var lagður göngustígur sem naut mikilla vinsælda. Á meðan verið var að leggja göngustíga við hlið gangstíga annars staðar í hverfinu, sem tók óratíma, þá var sérstaklega merkt að hjólreiðamenn mættu fara um þann göngustíg. Það gerðu þeir svikalaust og á þeim ofsahraða sem tískuhjól nútímans bjóða upp á. Var því mjög varasamt að fara þar um gangandi, svo ekki sé talað um með ung börn sem ábyrgð var borin á. Þegar hjólastígarnir voru loksins komnir voru heimildarmerki um hjól tekin af stígnum. Ekkert var gert með það og hvergi dregið úr hraða. Er hættustigið nú mun meira því að göngu- og barnafólk veit ekki betur en að þessi stutti spotti sé merktur þeim. Borgin eða lögregla gera ekkert til að standa með þessu útskúfaða fólki. Auðvitað er gagnslaust að nefna borgaryfirvöld. Þau kunna ekki að skammast sín. Annars staðar í hverfinu sleppa hjólreiðamenn að nota samsíða gangbrautir og hjólreiðabrautir en hjóla tveir og þrír hlið við hlið eftir götunni, með langa strollu af bílum á eftir sér. Þeir sem híma undir stýri segja ekkert enda heyra þeir til þessara 95% sem borg og lögregla telja ekki með.
Í nýju reglunum á að skylda bifreiðarstjóra til að fara ekki fram úr reiðhjóli nema að hafa að minnsta kosti 1,5 metra á milli bíls og hjóls. Þannig að nú bætist tommustokkurinn við önnur hjálpartæki bílstjóra. Ökumönnum ber að draga úr hraða sjái þeir glitta einhvers staðar í hjól, en hjólreiðamenn þurfa ekki að líta upp þótt þeir sjái móður með þriggja ára barn á göngustíg. Kannski munu borgarbúar einhvern tíma gera uppreisn gegn hinum óhæfu yfirvöldum.
