Anna Bentína Hermansen kynjafræðingur hefur birt pistil á knuz.is þar sem hún ávarpar Íslending sem nauðgaði henni fyrir átján árum.
Þar segir Anna Bentína m.a.:
\"Það eru að verða 18 ár síðan þú nauðgaðir mér. Ég kærði þig í kjölfarið og þú skildir ekkert í þessum „röngu“ ásökunum og sagðir að allt hefði farið fram með mínu samþykki. Þú kærðir mig strax til baka fyrir meiðyrði og fórst fram á hærri skaðabætur en ég hafði gert.
Ætli æra karlmanns sé verðmætari en kynfrelsi konu? Ég hef oft spurt mig að því síðan. Því vissulega var það óþægilegt fyrir þig að ég skildi segja frá, hvað þá að kæra þig. Æra þín hefði getað borið hnekki, en svo virðist ekki hafa verið raunin, enda sé ég þig oft dásamaðan í fjölmiðlum og þú hefur haldið áfram með líf þitt eins og ekkert sé.\"
Hún fer yfir málið með sláandi hætti og viðurkennir að hún hafi neytt áfengis og hefði betur sleppt því að þiggja far heim af afviknum stað þar sem glæpurinn hafi átt sér stað: Hún hafi æ síðan oft efast um þá ákvörðun að leita réttar síns.
\"Meginástæðan er sú að mér fannst ég ekki bregðast rétt við þegar þú réðst á mig og byrjaðir að rífa niður buxurnar mínar. Ég tosaði á móti, þær rifnuðu, rennilásinn sprakk, ég varð skíthrædd og ég fraus. Ég var skelfingu lostin, stödd upp í sveit, engin nálægt og ég vissi að það þýddi ekki að öskra. Ég vissi ekki hvernig ég kæmist út, hvernig ég kæmist heim eða hvar ég væri í rauninni stödd.\"
\"Það var „rangt“ af mér að vilja gera nánast hvað sem er til að komast í burtu frá þér. Ég beið bara eftir að þú samþykktir að hleypa mér heim. Að þú hringdir á leigubíl og hleyptir mér út. Það var „rangt“ af mér að reyna svona mikið að bjarga sjálfri mér,\" skrifar Anna í beittum tóni.
\"Loksins kom leigubílinn og það var einn af vinum þínum sem keyrði mig heim. Og vegna þess að hann var vinur þinn, öskraði ég ekki né grét inn í leigubílnum eða lét hann keyra mig beinustu leið upp á Neyðarmóttöku. Það var „rangt“ af mér að upplýsa ekki vin þinn um að þú hefðir nauðgað mér. Hann hefði líklega tekið mér opnum örmum og gert allt til að hjálpa mér til að fá aðstoð. En ég sat bara í leigubílnum og sagði ekki orð. Grét ekki einu sinni, vafði bara að mér kápunni og reyndi að láta eins og ekkert væri að. Og ég fór ekki á Neyðarmóttöku fyrr en tveimur dögum seinna vegna þess að ég ætlaði að harka þetta af mér. Það var „rangt“ að fara ekki strax á Neyðarmóttökuna. Það var líka „rangt“ að fara beint í sturtu en mér fannst ég bara svo skítug, að ég vildi þvo þig af mér. Lyktin af þér var föst í minninu og ég fór að þrífa mig mjög mikið næstu mánuðina, því ég fann lyktina af þér alls staðar.\"
Einnig segir Anna í pistli sínum: \"Það var út af sársauka sem ég fór á neyðarmóttöku, vegna þess að ég gat varla setið. Þar var mér sagt að ég væri það illa farin að þau vildu helst leggja mig inn. Vegna þess að ég kenndi mér um að hafa brugðist „rangt“ við og barist ekki nóg á móti sögðu þau á Neyðarmóttökunni að það væri „rangt“ af mér að finnast ég bera ábyrgð á því sem gerðist. Þau sögðu að ég gæti kært þig, ég hefði áverka og rifin föt því til sönnunar. Það er víst betra að hafa eitthvað en ekki neitt, meiri líkur á sakfellingu. Ég varð í smá stund ánægð með þá áverka sem ég fékk, vildi samt að þeir hefðu verið meiri og var í mörg ár að fyrirgefa sjálfri mér fyrir hversu „rangt“ ég hafði brugðist við.
Lengi vel skildi ég ekki af hverju ég hafði ekki barist eins og ljón, af hverju ég hafði ekki bara leyft þér að drepa mig, þegar mig langaði mest af öllu að deyja þegar mér leið sem verst. Það tók mig tíma að meðtaka að ef ég kýs að taka eigið líf, þá er það mín ákvörðun. Það er annað ef einhver annar tekur þá ákvörðun; þá berstu fyrir lífi þínu eins og á vígvelli, með hverri einustu frumu því að lífsviljinn er það síðasta sem fer, að því komst ég síðar.\"
Öllum sem lesa pistil Önnu verður ljóst að hún telur miklar brotalamir á réttarkerfi landsmanna.
\"Réttarkerfið er byggt þannig upp að betra sé að 10 sekir menn gangi lausir en einn saklaus sitji í fangelsi. Eftir stendur að þín niðurfelling varð mín sakfelling. Ég naut aldrei neins vafa, ég hafði ekkert um mál mitt að segja, var aðeins vitni í eigin máli, þar sem mér var nauðgað. Ég gat því ekki kært niðurstöðu ríkissaksóknara um niðurfellingu en þú hefðir getað það sem sakborningur.
Ég hef stundum spurt mig að því hvort að ég mundi kæra nauðgun ef ég yrði aftur fyrir slíku broti. Í hreinskilni sagt veit ég það ekki. Lítið hefur þokast í þessum málum á þeim 18 árum síðan ég kærði. Ég hef oft heyrt sagt að það hreinlega þýði ekkert að kæra kynferðisbrot.
Þá kemur upp tilhugsunin um þig kær(ð)i ofbeldismaður. Ef menn eins og þú fá þau skilaboð að þeir geti virt að vettugi kynfrelsi annarra þá hafið þið ekkert aðhald. Það eina sem virðist skipta menn eins og þig máli er ÆRAN ykkar og orðsporið. Þess vegna mundi ég kæra þig aftur, þótt að niðurstaðan yrði sú sama. Vegna þess að nauðgun er RÖNG samkvæmt lögum og samkvæmt samfélagslegum sáttmálum. Það sem þú gerðir mér var RANGT. Það er ekki hægt að bregðast rangt við þegar manneskja verður fyrir nauðgun. Áherslan á að vera á verknaði geranda, ekki viðbrögðum brotaþola,\" segir í pistlinum sem lesa má í heild hér á knuz.is
