\"Fátt framkallar eins hastarlegan aumingjahroll og þegar stjórnmálamenn taka til við að „setja sig í spor“ þeirra sem þeir eiga að þjóna. Maður hefur séð stjórnmálamenn bora sér ofan í hjólastóla, ganga um með bundið fyrir augu og nú síðast ákvað Dagur borgarstjóri að láta senda sér mat að éta.\"
Þetta skrifar einn beittasti pistlahöfundur landsmanna, rithöfundurinn Guðmundur S.Brynjólfsson á Hringbraut - og tekur af tvímæli: \"Ekkert af þessu heldur. Þetta er bara skrum.\"
Og hann ítrekar: \"Stjórnmálamaðurinn nálgast ekki þann sem situr í hjólastól með því að setjast sjálfur í hjólastól, vitandi að hann getur staðið upp úr honum hvenær sem er. Betra er að ræða við þann sem þarfnast hjólastóls – en sem betur fer getur fólk sem þannig er sett mjög oft talað,\" skrifar Guðmundur og segir að eins sé með þann blinda, oftar en ekki séu talfæri hans í lagi og heyrn ágæt: \"Maður sem arkar um með bundið fyrir augu og hvítan staf, vitandi að hann getur kastað stafnum og svipt klútnum frá glyrnunum, er hlálegur – trúi hann því að með fígúruverkinu hafi hann nálgast blinda.\"
Sama sé að segja um flesta þá sem fái matarsendingar á vegum Reykjavíkurborgar: \"Það er, Guði sé lof, í yfirgnæfandi tilfellum talandi fólk, heyrandi og sjáandi.\"
Og hann minnir á að það sé auðvitað hábölvað að þurfa að tala við fólk, fá ólík sjónarmið og fá jafnvel að heyra illa passandi sannleika. Það rugli myndina sem menn vilji hafa, bjagi sýndartilveruna um hið fullkomna almannarými þar sem allir hafi eina samræmda skoðun.
Og Guðmundur kemur með ábendingu: \"Aðeins eitt gætu stjórnmálamenn boðist til að gera vilji þeir setja sig í spor einstakra hópa, hvort heldur er sjónskert fólk, fólk með fatlanir eða sá hópur sem dregur fram lífið af ellilífeyri eða tryggingafé frá Tryggingarstofnun.
„Hvað er það?“ - kann einhver að spyrja. Jú, það er að bjóðast til þess að lifa af launum þessara einstaklinga. Í svo sem eitt ár. Jafnvel bara hálft. Gera skriflegan saming þar um – þannig að ekki yrði úr leikaraskapur eins og hjólastólarall, skollaleikur eða kappát á sterkju og rotvarnarefnum.
En, það gera stjórnmálamenn aldrei – ég man í það minnsta ekki eftir neinum sem hefur „sett sig í þau spor“.\"
