Landslið Íslands leikur með sorgarbönd gegn Slóvakíu í kvöld vegna fráfalls Atla Eðvaldssonar, fyrrverandi landsliðsfyrirliða og landsliðsþjálfara. Atli féll frá í dag eftir hetjulega baráttu við krabbamein. Atli greindist með krabbamein í blöðruhálskirtli og meinvörp í beinum. Atli fæddist þann 3. mars árið 1957.
Knattspyrnusamband Íslands greinir frá þessu.
Atli er fyrrverandi landsliðsmaður og atvinnumaður í knattspyrnu, seinna þjálfari með félagsliðum og þjálfaði einnig íslenska landsliðið. Atli var einn besti knattspyrnumaður sem þjóðin hefur átt.
Atli barðist í nokkur ár við sjúkdóminn af miklu æðruleysi. Atli lýsti baráttu sinni við krabbameinið fyrr á árinu í viðtali við Heimi Karlsson. Atla hafði verið tjáð fyrir nokkrum árum að hann ætti jafnvel aðeins nokkrar vikur ólifaða. Atli barðist við krabbameinið á sinn hátt, með því að byggja sig upp og vera jákvæður og náði árangri sem ekki var búist við fyrst eftir að veikindin gerðu vart við sig. Í viðtalinu við Heimi Karlsson á Bylgjunni um páskana kom fram að Atla var tjáð að hann ætti stuttan tíma eftir, jafnvel vikur. Atli neitaði að fara eftir ráðleggingum lækna og lifði þrjú ár til viðbótar. Viðtal Heimis við Atla fer hér á eftir þar sem Atli lýsir baráttunni við krabbameinið.
„Ég fann ekki neitt. Ég var í ofsalega fínum gír,“ sagði Atli í viðtalinu og hélt áfram: „Tveimur árum á undan, þetta er dálítið furðulegt, tveimur árum á undan var ég heillaður, ég fæ dellu fyrir þessum sjúkdómi og meðferðum við honum. Ég er alveg heillaður og fannst þetta áhugavert, eins og ég upplifði þetta.“ Á þessum tímapunkti hafði Atli ekki verið úrskurðaður veikur. Hann bætti við að þetta væri viðkvæmt en hann væri einungis að lýsa sinni upplifun. En svo fékk hann sjálfur sjúkdóminn sem hann hafði fengið dellu fyrir líkt og hann lýsti því. Læknar vildu láta Atla á hefðbundin krabbameinslyf.
„Ég upplifði að allt það sem var í boði í læknavísindum vestræna heimsins, það er allt sem skerðir lífsgæði verulega. Þessi lyf, þetta er ofboðslegt eitur. Ég var búinn að lesa mig til þetta, og hugsaði að ef ég fæ þennan sjúkdóm, þá ætla ég að gera þetta svona.“
Atli var því einnig búinn að ákveða hvernig hann myndi takast á við slík veikindi sem krabbamein getur verið áður en uppgötvaðist að hann væri sjálfur veikur. En hvað gerir maður þegar slík veikindi koma upp. Atli sagði:
„Ég var ofsalega rólegur, ég ákvað að ég þyrfti að fara yfir þetta. Ég fór að tala við lækni og tók enga ákvörðun núna. Ég verð að fara yfir þetta. Eins og ég sagði við lækninn:
„Ef ég er að fara í úrslitaleik í fótbolta, hann er í Heimsmeistarakeppninni eftir átta mánuði, þá vil ég reyna að byggja upp ónæmiskerfið, eins sterkt og ég get haft það. Ég þarf á því að halda, nýta það og vinna! Ef ég ætla aftur á móti að fara hina leiðina, að veikja það og brjóta það niður, tel ég mig miðað við mína íþróttaþekkingu vera verr undir það búinn að geta tekist á við krabbameinið.“
Þá talaði Atli við sjúkdóminn.
„Ég sagði ég við krabbameinið, við erum hérna tvö. Ef þú ætlar að vinna deyjum við bæði. Við þurfum að reyna að komast að samkomulagi að finna milliveg, þannig að við höldum okkur báðum á lífi. Það sem líkaminn getur búið til getur líkaminn líka tekið til baka.“
Atli bætti við:
„Mesta sjokkið fyrir mig var, þegar þú ætlar að taka á þínum málum, að þú hefur ekkert leyfi til að taka á þínum málum. Svona mál eru kerfismál, sem þýðir, allt sem heitir hefðbundin lyf eru borguð en ef þú ætlar út í eitthvað annað, ef þú vilt ekki þessi lyf heldur önnur lyf, þá þarftu að redda því sjálfur,“ sagði Atli og prufaði sig áfram með náttúrulyf. „Ef ég fer óhefðbunda aðferð er engin eftirfylgni.“ Bætti Atli við að kerfið geri ekki ráð fyrir að aðrar aðferðir séu reyndar og miðast allt við ákveðið lyfjaferli.
Heimir spurði þá Atla hvort hann væri sáttur við jafntefli, að lifa með sjúkdómnum.
„Við erum að reyna að finna jafnvægi,“ svaraði Atli. Þá bætti hann við að þegar hann fór fyrst til læknis og lét þá vita að hann ætlaði að fara sína leið hefði læknirinn tjáð honum að hann ætti eftir að koma skríðandi grenjandi á fjórum fótum vegna verkja. Þá ætti hann líklega vikur, mesta lagi mánuði ólifaða.
Allt sem heitir fjölskylda. Það brotnar allt niður við slíkar fréttir, sagði Atli. „Þegar ég heyrði þegar ég var kominn með þetta langaði mig að breiða yfir haus og deyja. Ég ákvað að fara mína leið.“ Læknarnir voru ekki sáttir við þessa ákvörðun.
„Þú munt ekki lifa lengi eftir þetta. Þessi sjúkdómur mun draga þig til dauða,“ sagði Atli að læknirinn hafi tilkynnt honum. Atli svaraði á móti: „Ég þarf ekki að koma til ykkar og heyra þetta. Mig langar miklu frekar að heyra: „Hvernig hefur þú það?“ „Ég hef það æðislegt.“ Gott að heyra að þér líði vel í stað þess að heyra.“
Þá sagði Atli að erfiðast hafi verið að tilkynna sínum nánustu um veikindin. Hann hafi óttast að það yrði erfitt að sannfæra fólkið sitt um að hann vildi fara þessa óvenjulegu leið. En fjölskylda og vinir virtu ákvörðunina honum til mikillar gleði. Þá sagði Atli að hann neitaði að gefast upp og bætti við undir lokin:
„Þegar maðurinn með ljáinn kemur ætla ég ekki að lúta höfði, ég ætla að fara beint í andlitið á honum.“
