Ekki byrjar það vel.
Sá mæti maður sem Sigurður Ingi Jóhannsson er, tekur að sér að verja eðli skattaskjóla í fyrirspurnartíma, daginn sem hann tekur við forsætisráðuneytinu.
Þarna er vandi íslenskra stjórnmála kominn.
Menn þora ekki að viðurkenna mistök. Og forherðast. Auðmýktin kemur ekki til greina.
Þess vegna er frétt dagsins þessi: Það sem þjóðinni hefur blöskrað síðustu daga finnst nýjum forsætisráðherra vera í lagi.
En það er ekki í lagi, augljóslega ekki: Kjörnir fulltrúar sem hafa vald til að ákveða skatt á almenning geta ekki flúið með fjármuni sína í skjól sem veita þeim afslátt af samfélaginu.
Hér þarf nefnilega að tala skýrt: Viljum við almennar leikreglur - eða sérreglur? Viljum við skattaskjól eða viljum við þau ekki? Ætlum við að byggja upp samfélagið saman eða ekki?
Alþingi í morgun var dapurlegur vettvangur. Enn var farið í manninn, ekki málefnin. Enn var snúið upp á sig í stað þess að horfast í augu við raunveruleikann. Trúverðugleikinn virtist jafn fjarri og áður. Ætlar pólitíkin ekkert að læra? Sennilega ekki; það er svarið sem blasir við í dag, því miður, jafnvel eftir að fyrsti forsætisráðherrann í sögu lýðveldisins hrökklast frá völdum (sem heitir á máli stjónrmálanna að stíga til hliðar).
Stjórnmálamenn gera mistök. Það þekkir sá sem þetta skrifar. Og þeir eiga að viðurkenna það eins og annað venjulegt fólk sem verður á í messunni.
Annars mun ekkert breytast.
