Bókin Minn tími er ævisaga Jóhönnu Sigurðardóttur skráð af Páli Valssyni.
Verkið er vel skrifað enda ekki við öðru að búast af reyndum og snjöllum höfundi Páli Valssyni sem m. a. hefur ritað sögu Vigdísar Finnbogadóttur.
Frásögn af ætt og uppvexti Jóhönnu er forvitnileg og bara jákvæð miðað við andann í bókinni þegar fram í sækir.
Jóhanna sýnir strax forystuhæfileika sem ung flugfreyja sem tekur við formennsku í stéttarfélagi sínu og leiðir það fljótlega til átaka.
Sögu Jóhönnu sem forsætisráðherra eftir hrun þekkja flestir. Ferillinn var að sönnu umdeildur en er merkilegur fyrir það að hún er fyrsta konan sem gegnir þessu embætti. Þá er víst að ferill hennar hefur gert mikið fyrir réttindabaráttu samkynhneigðra.
Helsti ókostur sögu Jóhönnu er hve illa hún talar um flesta samferðarmenn sína. Það er eins og allir hafi verið vondir við hana nema nánasta fjölskylda hennar.
Allir vita um átök milli hennar og Jóns Baldvins en flestir aðrir fá gusur frá henni. Ekkert síður samherjar en andstæðingar. Árna Páli Árnasyni eru ekki vandaðar kveðjur eftir að hann tekur við formennsku í Samfylkingunni af Jóhönnu. Með því sýnir hún mikla eigingirni sem skaðaði flokkinn í kosningunum 2013. Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir þingforseti fær skammir þó hún hafi stutt Jóhönnu í öllu hennar stjórnmálavafstri.
Þá fær Sighvatur Björgvinsson sinn skammt af ólund Jóhönnu.
Ekki þarf að spyrja að þeirri afgreiðslu sem pólitískir andstæðingar fá úr því samherjunum er úthúðað.
Meiri stíll hefði verið yfir frásögn fyrrverandi forsætisráðherra ef umfjöllunin hefði verið á hærra og jákvæðara plani.
Varla voru allir svona vondir við aumingja Jóhönnu.
