Þorsteinn Pálsson segir í nýjum pistli sínum á hringbraut.is að veigamiklar efnahagslegar og pólitískar forsendur vanti til að ná fram þeirri þjóðarsátt í samfélaginu sem margir landsmenn kalli nú eftir svo óðaverðbólga og vaxtahækkanir gleypi ekki alla þá kjarabót sem sóst sé eftir nú á vordögum. Ekkert nema verðhækkanir séu í kortunum.
Þorsteinn skrifar: "Í almennri umræðu er ákall eftir tvenns konar pólitísku frumkvæði. Annars vegar er togað í ríkisstjórnina. Sagt er að hún egi að hafa frumkvæði að auknum útgjöldum og lækkun ríkistekna. Hins vegar standa brýningar á stjórnarandstöðuna um öflugri baráttu fyrir kröfugerð stéttarfélaganna. Í báðum tilvikum er verið að óska eftir því að pólitíkin setji meiri eldsmat í glæður verðbólgunnar."
Hann telur upp fimm atriði sem skorti nú um stundir svo af þjóðarsátt geti orðið, en allt séu það forsendur sem hafi verið uppfylltar fyrir aldarfjórðungi þegar tókst að koma á þjóðarsátt eftir langt skeið efnahagsókyrrðar í landinu. Í fyrsta lagi - og það skipti mestu - skorti peningastefnu. "Ríkisstjórnin veit bara hvað hún vill ekki í þeim efnum. Framtíðarstefnan er sveipuð leyndarhjúp ef hún er til á annað borð. Í annan stað þurfi átak í framleiðniaukningu í atvinnulífinu, en engar efnahagslegar kerfisbreytingar af því taginu séu í farvatninu. Þriðja þáttinn segir Þorsteinn vera aðhaldssama stefnu í ríkisfjármálum - og þótt ríkjandi stjórnvöldum hafi tekist þokkalega upp í þeim efnum hafi "leiðréttingarheimsmetið" sem Þorsteinn kallar svo veikt aðhaldsstefnuna talsvert. Fjórða atriðið varði aukna alþjóðlega efnahagssamvinnu, áþekka EES-samningum sem á árunum eftir gömlu þjóðarsáttina hafi verið "aflvaki fyrir aukinn hagvöxt og bætta framleiðni. Núverandi ríkisstjórn hefur hins vegar engin áform um að koma ár okkar betur fyrir borð í þeim efnum." Fimmta forsendan lúti að samstöðu á vinnumarkaði, líkri þeirri sem varði í nokkur ár fyrir aldarfjórðungi. "Nú gengur hvert samband fram fyrir sig án heildarsýnar."
Þorsteinn botnar pistil sinn með þessum orðum: "Allt þetta sýnir að mikið skortir á að sá jarðvegur hafi verið plægður sem þjóðarsátt getur sprottið upp úr. Mergur málsins er að það vantar allt annars konar frumkvæði af hálfu ríkisstjórnarinnar en flestir eru að kalla eftir. Frumkvæði sem lýtur að kerfisbreytingum og framleiðniaukningu."
