Alexandra Eir Davíðsdóttir, sambýliskona og barnsmóðir Ingólfs Þórarinssonar eða Ingós veðurguðs, segir þolinmæði sína á þrotum og hún sjái ekki lengur ástæðu til að sitja á sér gagnvart umræðunni um Ingó og hana sjálfa.
Alexandra opnaði sig í einlægri Facebook-færslu í gær um umræðuna tengdri Ingó og sambandi þeirra og erfiðleikana sem henni hafa fylgt síðustu tvö til þrjú árin. Hún segir viðbrögðin við færslunni hafa verið góð og að henni hafi borist mörg falleg skilaboð í kjölfarið.
Ingó hefur verið mikið í umræðunni síðustu ár en hann var meðal annars sakaður um kynferðislegt ofbeldi. Hann hefur ítrekað vísað ásökunum á bug.
„Margir hafa bent mér á að láta þetta líða hjá og að reyna að telja upp á tíu. Ég hef ekki tölu á því hversu oft ég hef gert það en á endanum hverfur þolinmæðin. Mér finnst líklegt að flestir í minni stöðu væru löngu búnir að svara fyrir sig eða missa dampinn einhvers staðar á leiðinni,“ segir Alexandra í færslu sinni.
Alexandra segir lífið síðustu ár hafa verið ansi stormasamt og erfitt. Hún hafi upplifað marga af sínum bestu dögum en á sama tíma þeim allra verstu. „Sá allra besti var þegar ég fékk drenginn okkar, Þórarinn Ómar í fangið. Það er skrítið að vera fagna því besta og fallegasta í lífinu en á sama tíma vera upplifa svo erfiða tíma,“ segir hún og bætir við að hún sé ekki vön að fjallað sé um hennar persónulega líf í fjölmiðlum eða á samfélagsmiðlum. Eitthvað sem hún þurfti að venjast á sama tíma og mikil heift og hatur beindist gegn maka hennar.
Alexandra hefur aldrei tjáð sig um mál Ingós og segir það ekki sitt hlutverk og kannski skýri það hvers vegna umræðan fór eins og raun ber vitni. „Þögn í dag þykir það sama og að vera samþykkur ofbeldi eða öðru verra. Ástæðan mín var hins vegar einföld, ég var ekki sammála. Það var ekki mín upplifun og hefur ekki verið í okkar sambandi.“
„Ég þarf ekki hvíta miðaldra karla sem kalla sig feminista til þess að segja mér hvað er rétt og rangt þar. Það er auðvitað ekki eitruð karlmennska að nota þennan málstað til þess eins að reyna auka sínar eigin vinsældir, með auknu áhorfi, aukinni hlustun eða auknum styrkjum frá ríkinu. Ef þessir menn væru virkilega að leggja inn vinnu í feminíska baráttu væri fyrsta skrefið að skoða þær konur sem taka þátt með þeim en þeir leggjast á sama plan,“ segir Alexandra jafnframt.
Nánar má lesa um málið á vef Fréttablaðsins.
