Kjararáð getur ekki hagað sér eins og það lifi og starfi í öðru hagkerfi en íslenskur almenningur. Það verður að sýna jafn mikla ábyrgð og ætlast er til að atvinnurekendur og verkalýðsforkólfar sýni við samningaborðið.
Því ber að afturkalla ákvörðun kjararáðs frá því um helgina um himinháa hækkun á launum forseta Íslands, ráðherra og alþingismanna. Hún er utan ábyrgðar. Hún er úr lausu lofti gripin. Og hún er innistæðulaus.
Eðlilegt er að æðsta stjórn landsins njóti launahækkana eins og aðrir landsmenn - og enda þótt þráfaldlega hafi verið rætt um það svo misserum skiptir að ráðherrar og þingmenn séu eftirbátar annarra stjórnenda landsins í kjörum þá verður það ekki lagfært í einu allsherjar flikkflakki, svo afkáralegt og ofvaxið sem stökk kjararáðs er nú á haustdögum, örfáum mánuðum frá því það lagfærði síðast laun þessa hóps.
Umdeild ákvörðun ráðsins getur í raun og sann ekki hitt landsmenn fyrir á viðkvæmara augnabliki, eða einmitt í þann mund sem samstaða stjórnvalda og vinnumarkaðarins, jafnt ríkisins og þess almenna, um nýjar leiðir til kjarabóta eru í hámæli. Þar hefur áhersla verið lögð á kaupmáttaraukningu umfram launahækkanir, enda er það fyrrnefnda langtum mikilvægara fyrir allan almenning en þær innihaldslausu víxlverkanir launa- og verðhækkana sem landsmenn þekkja frá liðnum áratugum, með kunnuglegum afleiðingum fyrir vísitöluna og veigamikil húsnæðislán sem vega hvað þyngst í heimilishaldi fólks.
Og staðan er einmitt þessi: Akkúrat þegar átök eru að víkja fyrir viti á vinnumarkaði, ríður vitleysan í garð og ekki við einteyming.
Ríkið þarf á stöðugleika að halda. Og atvinnulífið þarf á stöðugleika að halda. Fólk á þá kröfu á ríkisvaldið að þar gangi það fram með góðu fordæmi, því ríkið á auðvitað að breyta í samræmi við boð sín. Og hér er mikið í húfi, svo mikið er víst; þjóðarsátt um stöðugleika á vinnumarkaði er í húfi.
