Um miðjan apríl árið 2010 sagði Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir af sér varaformannsembætti hjá Sjálfstæðisflokknum. Hún sagðist hafa komist að því eftir mikla umhugsun að best væri að hún léti af embætti varaformanns og færi einnig tímabundið í leyfi sem þingmaður á flokksráðsfundi Sjálfstæðisflokksins.
Í frétt Ríkisútvarpsins um málið á sínum tíma var haft eftir Þorgerði Katrínu að hún fyndi ekki fyrir sama trausti og áður, ekki síst vegna starfa nefndar sem átti að gera tillögur að viðbrögðum við rannsóknarskýrslunni. Þorgerður sagðist við sama tækifæri ánægð með skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Hún væri hugsi yfir stöðu sinni gagnvart flokksmönnum. Hún sæi eftir mistökum sínum og ætli að læra af þeim. Hún nefndi þöggun, skort á samráði og valdhroka. Flokksmenn þurfi að segja skilið við gömlu aðferðirnar. Stærstu mistök hennar hafi verið meðvirkni.
\"Ekki verði horft framhjá því að hún og eiginmaður hennar skuldi kröfuhöfum Kaupþings 1700 milljónir króna. Þau hjónin hafi ekki hagnast en beðið mikinn álitshnekki,\" sagði í frétt Rúv.
Jón Magnússon lögmaður og fyrrum þingmaður hefur nú ritað pistil þar sem hann spyr hvers vegna Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir hafi þurft að segja af sér sem varaformaður Sjálfstæðisflokksins. Lögmaðurinn spyr vegna kröfu um afsögn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar og jafnvel fleiri toppa í ríkisstjórninni:
\"Hafði hún [Þorgerður Katrín] brotið einhver lög? Fjarri fór því. Samt var hún knúin til að segja af sér sem varaformaður. Gilda önnur lögmál fyrir þá ráðamenn sem nú hafa komið fram sem þátttakendur í Hrunadansinum?\"
Minnihlutinn hlaupið á sig
Að öðru leyti telur Jón að stjórnarandstaðan hafi hlaupið á sig með útspili um þingrof og kosningar.
\"Þegar neyðin er stærst er hjálpin stundum næst. Stjórnarandstaðan lætur hjá líða að bregðast málefnalega við þeim upplýsingum sem nú liggja fyrir um Tortóla og annarra skattaskjóls ævintýra nokkurra forustumanna í pólitík og telur að það sem helst megi verða til varnar vorum sóma að þing verði rofið. Af hverju. Brutu þingmenn almennt af sér? Er ekki vandinn einstaklingsbundinn og á þá ekki að taka á því. Skiptir þá ekki máli að þeir sem bera ábyrgð verði látnir sæta ábyrgð en ekki einhverjir sem hafa ekkert með málið að gera?\"
Hann bendir á að stjórnarandstaðan hafi lítið með þingrof að gera. Samkvæmt 24.gr. stjórnarskrárinnar geti forseti rofið Alþingi. Samkvæmt 13.gr. stjórnarskrárinnar láti forseti ráðherra framkvæma vald sitt. \"Þingrofsrétturinn er því í raun í höndum forsætisráðherra. Það er því afglapalegt þegar stjórnarandstaðan bregst þannig við upplýsingum um Hrunadans einstakra ráðamanna að hún ætli að boða til þingrofs, sem henni kemur ekkert við og hefur ekkert með að gera.\"
Stjórnarandstaðan geti hins vegar lagt fram vantraust á ríkisstjórn og/eða einstaka ráðherra. Það gæti verið málefnalegt ef tilefni er til. Samt sem áður beri að varast að hrapa að ákvörðunum hvað það varðar og leita allra upplýsinga um mál áður en ýtt er úr vör til mikilvægra aðgerða.
\"Vanhæfni stjórnarandsstöðunnar er eitt. Þáttaka einstaklinga í áhrifastöðum í Hrunadansinum fyrr og síðar er svo annað. Því miður leiðir hvorttveggja til enn minnkandi trausts almennings á forustufólki íslenskra stjórnmála,\" skrifar Jón Magnússon í pistli sínum.
