\"Með reglubundnu millibili vakna upp raddir (laglausar að vísu) sem halda því fram, skriflega, að það sé ekki hægt að syngja þjóðsönginn. „Lofsöng“ Matthíasar við lag Sveinbjörns Sveinbjörnssonar. Því er þá haldið fram að það þurfi að skipta um þjóðsöng.\"
Á þennan veg byrjar rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson nýjasta pistil sinn á Hringbraut þar sem hann kemur þjóðsöng landsmanna til varnar og kveðst ekki skilja þessa umræðu um að önnur lög og textar \"væru miklu betri“ og að þjóðsöngurinn sé \"bara sálmur“ – og að \"það sé ekki hægt að syngja þennan þjóðsöng“ – það sé svo erfitt.
Hann bendir á að nú gerist þau undur og stórmerki, sem hafa jú orðið algengari, að íslensk íþróttalandslið fara að ná árangri, sum hver meira að segja býsna góðum á alþjóðlegan mælikvarða, bendir Guðmundur á og bætir við: \"Þegar þannig fer, myndast það sem kallað er „stemming“ – fólk fer að hvetja landslið sitt og af stolti syngja þjóðsönginn sem ávallt er leikinn áður en landsleikir hefjast.\"
Hann hefur engar áhyggjur af lagsmíð Sveinbjörns og texta Matthísar: \"Nú er svo komið að þúsundum saman syngja Íslendingar þjóðsönginn „sem ekki er hægt að syngja“, þennan sem „er bara sálmur“ – og þrátt fyrir að það séu svo mörg önnur lög og textar „miklu betri“.\"
Einmitt svo. Fólkið syngi af innlifun og þrótti og geri það vel, enda lagið einstaklega fallegt og textinn magnaður: \"Ég fæ ekki betur séð en að þjóðsöngurinn ómögulegi sé að verða magnað og virkt sameiningartákn – eins og þjóðsöngvar eiga jú að vera – í hvert eitt sinn sem landslið okkar koma saman umkringd þúsundum stuðningsmanna.\"
Og svona pistill endar vitanlega svona: \"Áfram Matthías! Áfram Sveinbjörn! Áfram Ísland!\"
Nema hvað.
