\"Auðvitað ríkir hér prentfrelsi og auðvitað mega allir kaupa og lesa Mogann sem það vilja - þó það nú væri. En það ber heldur engum skylda til að hafa velþóknun á því sem streymir frá þessari aflstöð neikvæðni og hleypidóma.\"
Þessum orðum fer rithöfundurinn Guðmundur Andri Thorsson í vikulegum mánudagspistli sínum í Fréttablaðinu í dag. Þar ræðir hann um Moggann og ráðamenn og hvernig allt það vald tali um svo gott sem óæskilega flóttamenn. Forsætisráðherra vilji fremur hjálpa fórnarlömbum borgarastyrjalda á heimaslóðum þeirra en hér heima á Fróni og virðist með hverju viðtalinu færast fjær því að ætla að taka á móti fleiri flóttamönnum frá Sýrlandi en þessum 50 sem talað var um í fyrstu: Og fjármálaráðherra, skrifar Guðmundur Andri, hljómi að vanda eins og dauflegt bergmál af síðasta leiðara Morgunblaðsins.
Og talandi um Moggann: \"Í Morgunblaðinu,\" skrifar rithöfundurinn \"er sérstakur teiknari hafður í því að búa til gamanmál að hætti hússins, og hafa seinustu skrýtlurnar fjallað um eymd sýrlenskra flóttamana, sökkvandi skip, drukknandi fólk,\" skrifar hann og telur deyjandi fólk ekki vera sérlega heppilegan hláturvaka.
\"Meðal þeira verkefna sem téður teiknari innti af hendi var að búa til fyndna mynd um að það fé sem ella rennur til flóttafólks sé tekið af því fé sem ella rynni til aldraðra og öryrkja og annarra heilbrigðismála, og var árangurinn í fyndninni eins og til var stofnað,\" skrifar Guðmundur Andri og segir suma reikna baki brotnu þann ógurlega kostnað sem hljótist af því að bjarga erlendum mannslífum og veita fólki hér hæli, og er eins og aldrei hvarfli að neinum að þetta fólk kunni jafnvel eitthvað fyrir sér sem gagnast gæti öðrum og samfélaginu í heild: \"Það tekur því alltaf að bjarga mannslífi,\" skrifar Guðmundur Andri og frábiður sér hugsun á borð við þá sem virðist bærast með forsætisráðherra að áherslan á að hjálpa flóttafólki sem streymir til Evrópu dragi athyglina frá vanda þeirra sem hafa ekki enn komist til ríkustu þjóða meginlandsins.
