Skiljanlegt og sumpart eðlilegt er að þeir flokkar sem mælast nú vel undir íslenskum sumarhita í hverri skoðanakönnunni af annarri vilji slá þingkosningum á frest og helst klára kjörtímabilið, enda eru óneitanlega mikil ónot því samfara að sjá fram á atvinnumissi og óvissu um kjör sín og innkomu.
Sá kostur er aftur á móti ekki í boði að gefa haustkosningar eftir.
Annaðtveggja var þeim lofað til að lægja öldur þær sem risu eftir að ráðamenn rændu þjóðina orðspori sínu og eins má segja að stjórnin sjálf sem ráðið hefur ríkjum hér á þessu kjörtímabili hafi verið komin í siðferðislegt þrot. Hún varð að biðjast vægðar.
Enda er það svo að aldrei fyrr í lýðveldissögunni hefur forsætisráðherra hrökklast jafn smáður og lítillækkaður frá embætti.
Það dugar svo ekki heldur að kannast ekki við orð sín úr stiga Alþingis þar sem loforðinu var veifað svo af voru öll tvímæli.
Stjórnmálaflokkar eiga hvorki að grenja inn í sig né út á við vegna vandræða sem þeir hafa komið sér sjálfir í. Stjórnmálaflokkar verða að vera tilbúnir í kosningar hvenær sem er. Þær eiga að vera haldnar á forsendum lýðræðisins og almannahagsmuna en ekki af hentugleikum flokkakerfisins sem á stundum virðist hengja jakkann á stólbakið á miðju tímabili og láta sig hverfa af kontórnum.
Kosningar eru ávallt mælikvarði á hvaða flokkar hafa staðið sig best á undanliðnum vikum og mánuðum, jafnvel misserum saman, ef minni kjósenda er svo gott - og eins eftir því hvaða trúverðugleika þeir hafa skapað sér með tillögum og tali sínu, en þá ekki síður alvöru aðgerðum.
Þeir flokkar sem núna kvarta sáran yfir því að kosningar eru í nánd - Framsóknarflokkurinn, Samfylkingin og Björt framtíð, geta sjálfum sér um kennt hvernig þeir hafa haldið á sínum málum. Erfiðleikar þeirra eru ekki tilviljun, heldur til komnir af oflæti, innanmeinum og iðjuleysi.
Það er nefnilega svo að stjórnmálaflokkar geta ekki lengur treyst á endasprettinn fyrir kosningar. Þeir verða líka að hafa úthaldið eftir kosningar.
