\"Það kemur fyrir, þó ekki oft, að ég opna heimabankann minn. Það geri ég helst í von um að einhver hafi, fyrir mistök, lagt inn á minn reikning mikið fé. Það gerist aldrei.\"
Svona skrifar einn skemmtilegasti penni landsins, rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson á Eyrarbakka, en nýjasti pistill hans á hringbraut.is er með þeim kostulegri: \"Hitt gerist oftar,\" skrifar hann \"sem ég tek eftir í þessum sömu heimsóknum inn á heimabankann, að allskonar lið er að rukka mig um hitt og þetta. Krefja mig um peninga. Margt af því er, vægast sagt, óljóst, sannkallaðar bullkröfur.\"
Ekki nái það nokkurri átt að hann sé rukkaður fyrir að borga af bíl sem hann eigi ekki samkvæmt skráningarvottorði bílsins, eða heimtað sé af honum fé handa fátækum börnum í útlöndum sem er eins víst að séu orðin fullorðið fólk í dag - og hvað þá með þá fásinnu að senda honum kröfu um að hann borgi skatta því ekki viti hann betur en hann hafi borgað skatta í fyrra og í mörg ár þar á undan. \"Er það ekki nóg,\" spyr Guðmundur hugsi.
Hann skilur ekki svona bullkröfur ... \"eins og maður hafi ekki nóg að borga\" ... og er að pæla í því að lýsa sig gjaldþrota, eða það sem kannski sé miklu betra, ráðþrota, en þá myndi Lögbirtingablaðið tilkynna:
\"Með úrskurði héraðsdóms Suðurlands uppkveðnum [hér kæmi dagsetning, kannski 17. júní] var höfuðbú Guðmundar S. Brynjólfssonar tekið til ráðþrotaskipta. Sama dag var undirritaður fagmaður skipaður skiptastjóri í höfuðbúinu. Skiptum á höfuðbúinu var lokið [hér kæmi aftur dagsetning, kannski afmælið mitt]. Skiptum lauk með úthlutunargerð úr ráðþrota höfuðbúinu, en samkvæmt henni var ekki innistæða fyrir nokkrum hlut, enda viðkomandi bú ráðþrota með öllu. Kröfuhafar reyndust rökþrota og gátu ekki útskýrt neitt og fengu því ekki neitt upp í lýstar almennar kröfur.“
