Ætla ekki að þræla mér út fyrir lúsalaun

Dagur 191 - Ekki handtak.

Nokkrir íslenskir kennarar frá Íslandi og Noregi hittust yfir fótboltaleik og áttu góða stund á Barnum um daginn. Var margt skrafað þar og vandamál heimsins rædd og leyst. Einhverjir í hópnum spurðu mig hvað ég gerði á Tenerife. Því var að sjálfsögðu fljótsvarað. Í Paradís geri ég ekki neitt og ég lýg engu í þeim efnum.

Það er best að ítreka það einu sinni enn að ég geri ekki neitt á meðan ég dvel í Paradís. Nýsnyrtar neglur mínar þola ekki kalt vatn (Takk Lilja mín fyrir Valentínusargjöfina) og ég sé enga ástæðu til að þræla mér út frekar en orðið er.

Því ítreka ég það sem ég hefi margsagt áður að erindi mitt til Paradísar er ekki að þræla fyrir lúsalaun, heldur njóta lífsins gæða í góðu veðri á yndislegri eyju. Af reynslunni veit ég að ég kemst af án erfiðleika og án þess að leita á náðir Tryggingastofnunar ríkisins sem virðist vera verkfæri vildarvina Bjarna Ben til að halda kjörum eldra fólks í lágmarki.

Þessi furðustofnun mætti samt drífa í að senda umsókn mína um ellilífeyri til Svíþjóðar sem ég sótti um síðastliðið haust. Vorskipið er ekki farið enn þá. Umsóknin var allavega ekki komin þangað þegar ég sendi fyrirspurn þess efnis til Pensionsmyndigheten um daginn.

Til staðfestingar því að ég geri ekki neitt birti ég mynd sem Lilja, mín ástkæra systir, tók af mér á sundlaugarbakkanum í gær í bikiníinu sem hún gaf mér í afmælisgjöf í vetur. Eins og sjá má er ég í fullu starfi við að gera ekki neitt og það er sko meiriháttar erfiði enda er ég sólbrunnin á rasskinnunum. Þið verðið hins vegar að horfa ekki of lengi á myndina því þið gætuð fengið ofbirtu í augun.