„Eitt af fyrstu verkum Katrínar Jakobsdóttur sem forsætisráðherra var að skipa starfshóp um „eflingu trausts á stjórnmálum“ sem hafði gengið illa að byggja upp eftir hrun. Síðastliðinn þriðjudag fundaði ríkisstjórn Íslands um „aðgerðir til að auka traust á íslensku atvinnulífi“ í kjölfar Samherjamálsins.“
Þetta segir Sif Sigmarsdóttir í pistli í Fréttablaðinu. Hún segir það hið besta mál að stjórnmálaleiðtogar komi saman og „ræði saman um hvernig efla megi traust á þeim sjálfum og öðrum stórlöxum landsins.“
En Sif spyr hvort það væri ekki betri hugmynd í staðinn fyrir að reyna efla traust, hvort það væri ekki nær að þessi hópur myndi ávinna sér traust?
Sif rifjar einnig upp þegar Danske Bank sendi frá sér skýrslu þar sem dregin var upp svört mynd af íslensku efnahagslífi. Sif skrifar:
„Þrátt fyrir blússandi góðæri spáði bankinn kreppu á komandi misserum. Á Íslandi varð allt brjálað. Upphófst rógsherferð sem beindist að skýrslunni, Danske Bank og jafnvel Dönum sjálfum. Fyrirsagnir í boði greiningardeilda íslensku bankanna fylltu síður blaðanna: „Umhugsunarvert hvað bankanum gengur til“ – „Uppfyllir ekki kröfur um fagleg vinnubrögð“ – „Rætnar vangaveltur“. Ekki leið á löngu uns íslenskir stjórnmálamenn blönduðu sér í málið.
„Maður veltir fyrir sér hvort það séu samkeppnissjónarmið sem ráða þeirri för eða hvort sjálfsímynd Dana hafi eitthvað rispast eftir að Íslendingar fóru að fjárfesta í stórum stíl í Danmörku,“
sagði Valgerður Sverrisdóttir, þáverandi viðskiptaráðherra.
Þá segir Sif á öðrum stað:
„Sagan endurtekur sig kannski ekki en hún rímar,“ er stundum haft eftir Mark Twain. Hér erum við stödd, rétt rúmum tíu árum eftir hrun, og stemningin er óþægilega kunnugleg.“
