Ég var kvíðið barn og óttaslegið. Í þá daga var stöðugt verið að segja fréttir um að vondir menn ætluðu að sprengja upp heiminn. Það hjálpaði ekki til.
Í næsta húsi bjó trúuð fjölskylda, yndislegt fólk. Þar voru haldnar samkomur sem ég sótti. Fyrir hrædda barnssál þá var skjól í trúnni. Ég ætlaði að verða prestur þegar ég yrði stór.
Trúin hvarf á unglingsárunum, finn ekki fyrir söknuði en er þakklátur fyrir það sem að hún var mér þegar ég þurfti hennar við. Í dag ber ég virðingu fyrir trú annarra og trúleysi. Meðan að fólk hefur þetta fyrir sig er ég sáttur.
Mér finnst gott að fara í kirkju. Það er einhver ró þar, líklega eini staðurinn sem að fólk þegir. Meira að segja ég, oftast að minnsta kosti. Og tónlistin, hún er falleg og hjálpar til. En ég fer ekki til að hlusta á boðskapinn, enda á ég á erfitt með að hlusta á talað orð, er yfirleitt að bíða eftir að komast að sjálfur til að tala.
Elsti sonur minn er um margt líkur mér. Við viljum fá að taka þátt, nennum ekki að hlusta.
Þegar hann var fimm ára fór hann í fermingu hjá frænda sínum. Syni mínum leiddist þetta eintal prestsins og var orðinn ókyrr. Presturinn fór þá að vitna í Jóhannesarguðspjall um að guð væri hirðirinn og við sauðirnir. Þetta fannst syni mínum eitthvað sem að varið væri í. Hann stökk upp úr sæti sínu og öskraði:
„Og ég er úlfurinn!“
Presturinn sagði ekki meira
