Albert Þór Jónsson skrifar í Morgunblaðinu í dag:
Samkvæmt frumvarpi til fjárlaga 2018 kemur fram að ríkisútgjöld nemi 818 mö.kr. og þar af fari um 209 ma.kr. til heilbrigðismála sem nemur 26% af ríkisútgjöldum og 211 ma.kr. fari til fé- lags-, húsnæðis- og tryggingarmála. Þessir tveir málaflokkar fá um 52% af ríkisútgjöldum skv. fjárlögum 2018.
[...]
Tækifæri til nýsköpunar í opinberum rekstri er til að mynda íslenska heilbrigðiskerfið, þar sem skortur er á framtíðarsýn og samkeppni. Hægt er að líkja íslenska heilbrigðiskerfinu við illa rekið fyrirtæki þar sem stærð höfuð- stöðva og fjöldi yfirmanna hindrar markvissa framtíðarsýn og stefnumörkun þannig að framleiðni er lítil og kostnaður gríðarlegur og fer vaxandi. Heilbrigðisráðherra, embættismannakerfið og stjórnendur virðast halda kerfinu í heljargreipum þannig að kerfið þarf stöðugt meira fjármagn og þjónusta og framleiðni minnkar stöðugt. Ný- sköpun gæti falist í því að ráða einn alvöru forstjóra yfir íslenska heilbrigðiskerfið sem myndi auka framleiðni og samkeppni þannig að hægt væri að fækka yfirstjórnendum og starfsmönnum sem hindra árangur.
[...]
Uppbygging íslenska heilbrigðiskerfisins og nýs spítala er kennslubókardæmi um hvernig hægt er að sóa fjármunum skattgreiðenda án nokkurs árangurs þar sem færni til árangurs skortir. Miðja höfuðborgarsvæðisins er í kringum Smáralind í Kópavogi þannig að svæðið í kringum Vífilsstaði er væntanlega skynsamlegasta staðsetning horft til áratuga. Hagræðingarstjóri og víkingasveit fjármálaráðuneytisins sem getur búið til viðskiptamódel sem virkar á nýrri öld þarf að taka til starfa og gera íslenska heilbrigðiskerfið framúrskarandi.
