Í dag eru slétt 11 ár síðan Geir Haarde, fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins, hélt fræga ræðu og bað Guð að blessa Ísland. Þá var ljóst að hrun væri framundan. Gunnar Smári Egilsson birtir mynd af Geir og segir:
„Nú eru akkúrat ellefu ár síðan guð tók til við að blessa Ísland“.
Sævar Helgason tekur þátt í umræðunum og bendir á að í bók Sveins Haralds Øygards, sem gegndi starfinu í fáeina mánuði árið 2009 eftir að Davíð Oddssyni var gert að hætta af Jóhönnu Sigurðardóttur hafi upplýst að fremstu ráðamenn Sjálfstæðisflokksins hafi vitað í hvað stefndi árið 2006 og hafi reynt að halda vonlausri stöðunni leyndri fram að hruni. Á meðan mokaði Seðlabankinn varasjóði Íslendinga í útrásarvíkinga geggn léttvægum veðum. Þannig hafi Davíð í raun stutt við bakið á útrásinni sem endaði með ósköpum.
Benedikt Jóhannesson vitnaði einnig í bókina fyrr í vikunni. Þar sagði:
„Í Seðlabankanum vissu auðvitað sumir í hvað stefndi, en óttuðust að valda kreppu með því að benda á það óumflýjanlega. Á meðan stækkaði bólan. [...] Enn þann dag í dag eru margir sem komu við sögu, bankamenn og stjórnmálamenn, að ráða til sín sagnfræðinga til að segja sögur sínar og móta frásögnina af atburðunum. Ýmist greiða þeir þeim sjálfir eða skattgreiðendur eru látnir blæða. Aðrir skrifa bara bækur.“
Í bókinni er einnig vitnað í sænskan seðlabankastjóra sem varaði Davíð Oddsson við þróuninni í aðdraganda hrunsins. Sagði sá sænski við Davíð í veiðiferð hér á landi sumarið 2006, að eitthvað væri að íslensku bönkunum. Hann hefði reynslu af slíkri þróun í Svíþjóð og bauð Davíð að hringja og ræða málin:
„Þetta hlaut að enda með ósköpum. Ég fór að senda æ fleiri sérfræðinga til Íslands. Þeir skoðuðu höfuðstól og eignarhald bankanna en þeir gátu ekki útskýrt hvaðan þeim bærist fjármagn til þess að halda áfram að vaxa.“
Þá spyr Gunnar S. Gylfason á Facebook-síðu Gunnars Smára:
„Af hverju finnst manni að það sé verið að reyna að búa til annað hrun. t.d. með þessu gamma dæmi.“ Gunnar Smári svarar: „Vegna þess að hin ríku græða enn meira í hruni en í bólu.“
Þá segir Vilhjálmur Þorsteinsson: „Skelfilega vont ávarp, enda skildi enginn hvað maðurinn var að fara, og ávarpið jók á óvissu og hræðslu frekar en að slá á hana.“ Gunnar Smári svarar:
„I don\t want your hope. I don\'t want you to be hopeful. I want you to panic.“
'
