Árni Arnþórsson, fyrrum aðstoðarrektor American University of Afghanistan í Kabúl, fjallar um vin sinn Abdul í grein sem birti í Fréttablaðinu í dag, en hann kallar þennan vin sinn hetju. Þess má geta að Abdul er dulnefni.
Hann vonast til þess að Abdul, sem er frá Afganistan, komist undan ofsóknum Talíbana og til lands sem metur hana að verðleika.
Abdul slapp naumlega með líf sitt á laugardaginn þegar eftirlitsmenn Talíbana bönkuðu upp á heima hjá honum. Höfðu þá nýlega verið gerðar tvær skot- sprengjuárásir í grenndinni sem Árni segir að hafi verið af völdum íslamska ríkisins.
„Elsti strákurinn hans opnaði dyrnar. Fjórir Talibanar komu inn og óskuðu eftir að skoða síma Abduls. Undanfarna tvo daga hefur verið stór fundur, kallað Loya Jirga, í háskóla sem er beint á móti blokkinni þar sem Abdul býr með fjölskyldunni. ISIS (eða Afghanistan Liberation Front) hefur ráðist á svæðið tvívegis með sprengjum og skotárásum, en þetta hefur hvergi birst í fréttum.
Abdul hafði sent mér og yfirmanni öryggismála hjá háskóla mínum myndbönd af þessum árásum, til að fá ráð um hvað hann ætti að gera. Þar sást og heyrðist hvað var í gangi, sprengjur og byssuskot. Allt þetta hafði gert börn hans skelfingu lostin, og Abdul átti erfitt með að halda í sinn innri styrkleika til að brotna ekki niður.“
Þetta skrifar Árni sem bendir þó á að þetta átti eftir að verða verra.
„En þetta átti eftir að verða verra. Þegar Talibanarnir báðu um símann hans þá vissi Abdul að hann varð að láta hann af hendi. Þeir sáu myndböndin af árásunum. Strax beindu þeir vopnum sínum að Abdul og skipuðu honum á hnén. Þeir kröfðust þess að vita hvort hann hefði deilt þessu.
Elsti strákurinn hans og 85 ára faðir Abduls féllu á hné við hlið hans og grátbáðu Talibanana að þyrma lífi Abduls. Nágranni sem sá hvað var að gerast kom til hjálpar og bað Talibanana að sýna miskunn. Næstu tvær klukkustundir fóru Talibanarnir um alla íbúðina og leituðu að einhverju sem gæti sannað að Abdul væri mögulega hryðjuverkamaður fyrir ISIS eða eitthvað annað.“
Árni segir að sem betur fer sé Abdul mjög klár og kunni að fela allt sem þeir máttu ekki finna ansi vel.
„Þeir fundu sem betur fer ekkert, en á meðan var fjölskyldan skelfingu lostin að reyna að muna hvort eitthvað væri falið sem gæti komið upp um tengsl þeirra við háskólann og tengslin við mig sem yfirmann hans. Rétt fyrir miðnætti voru þeir búnir að leita og sáttir við að ekkert virtist benda til að Abdul væri þess virði að handtaka. Þeir sögðu honum að þeir myndu setja verði fyrir utan íbúðina næstu 24 klukkustundir. Þeir voru þar þangað til fyrr í kvöld. Abdul hringdi og sagði að þeir væru farnir. Það var mikill léttir fyrir fjölskylduna.“
Árni segist vonast til þess að vinur sinn geti komist í burtu og fengið tímabundið landvistarleyfi í Pakistan, en hann óttast að Abdul hafi hingað til tekið of margar áhættur til þess.
„Ég hef sagt Abdul að athuga hvort hann geti fengið tímabundið landvistarleyfi í Pakistan. Ég er hræddur um að hann hafi tekið of miklar áhættur, að það sé nú fylgst með honum. Meira en hundrað nemendur hafa notið hans hjálpar. Hann hefur gert þetta af því að ég bað hann um það. Ég get ekki hugsað mér að biðja hann um að gera meira sem gæti sett hann í hættu. Ef hann kemst til Pakistan með fjölskylduna þá þarf ég að finna út hvernig við getum komið honum eitthvert annað, til lands sem hefur not fyrir mann eins og hann. Hann er hetja.“
Hægt er að lesa grein Árna í heild sinni hér.
