„Fálkaorðan er pínlegt tildur og hégómi en ágæt sem slík því hún stendur og skín sem ljómandi tákn um að því sem eitt sinn hefur verið komið á jötuna verður ekki svo hæglega af lagt,“ segir Jakob Bjarnar Grétarsson, blaðamaður Vísis, á Facebook-síðu sinni.
Jakob liggur sjaldnast á skoðunum sínum en að þessu sinni beinir hann spjótum sínum að hinni íslensku heiðursviðurkenningu sem er veitt tvisvar á ári, 17. júní og 1. janúar. Um er að ræða rúmlega hundrað ára hefð en orðan var stofnuð af Kristjáni X árið 1921.
Jakob Bjarnar segir fálkaorðan sé barn síns tíma og hafi raunar með öllu tapað erindi sínu. Hún sé þó enn veitt, meðal annars vegna þeirrar meðvirkni sem stundum er ríkjandi í íslensku samfélagi – samfélagi þar sem sérhagsmunir yfirtrompa allt.
„Þegar þannig er í pottinn búið verða kjörnir fulltrúar feitir þjónar kerfisins sem verst öllum breytingum af aðdáunarverðri útsjónarsemi og þvermóðsku. Þeir sem eiga beinna hagsmuna að gæta kunna að sýna tennurnar eða láta vorkenna sér þegar svo ber undir,“ segir hann að lokum.
Margir leggja orð í belg við færslu Jakobs og virðast margir taka undir með honum. Jón Viðar Jónsson leikhúsgagnrýnandi slær á létta strengi og segir:
„Ussuss, ég held að þeim sem finnst gaman að fá þetta á brjóstið á sér sé það ekki ofgott! Eins þótt þeir hafi ekki gert neitt annað en að mæta í vinnuna og aldrei logið út veikindadagana.“
Jakob Bjarnar svarar að bragði og segir:
„Það er eitt, að þetta sé saklaust og hjákátlegt tildur fyrir einhverja sperrileggi, annað er að halda úti orðunefnd með tilheyrandi á okkar kostnað. Mætti kannski nota peninginn í eitthvað þarfara?“
Sjónvarpsmaðurinn Egill Helgason bendir þó á að meirihluti þeirra fengu orðu á nýársdag hafi unnið gott starf og gert heilmikið umfram það að mæta bara í vinnuna. Nefnir hann Sigurð Flosason, Harald Þorleifsson, Gerði Kristnýju, Kristínu Þorkelsdóttur, Sigurjón Arason, Áslaugu Geirsdóttur og Bjarna Fel til dæmis.
Jakob Bjarnar segir að Gerður Kristný til dæmis sé ágætur höfundur, um eða yfir meðallagi. „Mér er auðvitað slétt sama að hún skuli fá þessa Fálkaorðu, en spyr mig: Af hverju hún en ekki bara einhver annar rithöfundur? Hver sem er nánast. Þetta er bara kjánalegt.“
