Víðir Sigurðsson, einn reyndasti íþróttafréttamaður þjóðarinnar, segist vona að kórónuveirufaraldurinn muni gera það að verkum að knattspyrnumenn hætti að hrækja stanslaust í leikjum og á æfingum.
„Sagt er að yfirstandandi kórónuveirufaraldur, sem blessunarlega virðist á miklu undanhaldi hérlendis, muni skilja eftir sig eitt og annað jákvætt. Meðal annars betri skilning almennings á sóttvörnum þar sem aukinn handþvottur og sprittun muni hjálpa til við að halda alls kyns óværu í skefjum,“ segir Víðir í pistli sem hann skrifaði á íþróttasíður Morgunblaðsins í vikunni.
„Kannski verður veiran líka til þess að útrýma endanlega þeim einkennilega ósið sem virðist að mestu einangraður við fótboltafólk, að vera stöðugt hrækjandi í leikjum,“ segir Víðir sem bætir við að þetta sjáist varla í öðrum íþróttum.
„Hugsið ykkur ef þeir sem stunda handbolta, körfubolta, blak, fimleika og karate væru stöðugt að hrækja á gólfið í íþróttahúsunum,“ segir Víðir en slíkt væri vitanlega ólíðandi með öllu.
Víðir segist muna vel eftir hallarbyltingunni svokölluðu, þegar knatthús voru tekin í notkun hér á landi í kringum aldamótin, en þá komst þessi ósiður nokkuð í umræðuna.
„Það gengi ekki að leikmenn væru stöðugt hrækjandi á gervigrasið í höllunum – þar sem hrákinn yrði áfram til staðar í vellinum en hyrfi ekki ofan í jarðveginn eins og utanhúss. Í sumum húsanna var dómurum beinlínis skipað að áminna leikmenn sem yrðu uppvísir að hráka, enda þótt það væri umdeilt þar sem það stangaðist á við knattspyrnureglurnar.“
Víðir segir að nú sé komin full ástæða til þess að þessi ósiður verði lagður af í eitt skipti fyrir öll.
„Ég held að þegar heimilt verður að hefja keppni í fótbolta á ný muni leikmenn og áhorfendur líta það öðrum og alvarlegri augum en áður ef leikmaður tekur sig til og skyrpir út úr sér vænni slummu á miðjan völlinn.“
