Upp­ljóstraranum refsað: Hefndin var komin – „Engin vægð“

„Engin á­minning, engin vægð. Upp­ljóstraranum hafði verið refsað. Hefndin var komin,“ segir Reynir Trausta­son, rit­stjóri Mann­lífs, í leiðara blaðsins í dag.

Reynir skrifar þar um mál Skírnis Garðars­sonar, héraðs­prests, sem vikið var frá störfum á dögunum vegna brota á starfs- og siða­reglum og fyrir að rjúfa trúnaðar­skyldu presta. Skírnir steig fram í við­tali við Vísi þar sem hann tjáði sig um mál­efni konu sem hand­tekin var í Bolungar­vík fyrir skemmstu, en konan starfaði sem bak­vörður í heil­brigðis­þjónustunni á hjúkrunar­heimilinu Bergi.

Uppnám við bréf prestsins

Reynir segir að brott­vikning Skírnis eigi sér mun lengri að­draganda sem hann varpar ljósi á í leiðara sínum. Rifjar Reynir upp að Skírnir hafi haft milli­göngu um að hreyfing komst á mál séra Þóris Stephens­sonar sem játaði að hafa brotið kyn­ferðis­lega gegn ungri stúlku á sjötta ára­tug síðustu aldar.

„Það var ekki fyrr en Unnur Guð­jóns­dóttir hóf bar­áttu fyrir hönd konunnar að mál komust á hreyfingu. Unnur hafði leitað með málið til kirkjunnar en án árangurs. Loks leitaði hún til séra Skírnis Garðars­sonar, prests í Lága­fells­sókn. Skírnir brást við eins og sönnum sálu­sorgara sæmir og skrifaði bréf til Fagráðs kirkjunnar og krafðist svara um stöðu mála konunnar,“ segir Reynir og bætir við að upp­nám hafi orðið við bréf prestsins sem þarna hafi bein­línis beitt sér í máli sem snéri að kollega innan kirkjunnar.

„Ein­hverjir urðu til þess að bölva prestinum fyrir að svíkja lit. En bréfið varð til þess að hreyfing komst á málið. Lyktir þess urðu að séra Þórir Stephen­sen játaði brot sitt.“

Brást hraðar við í máli Skírnis

Reynir segir að fimm árum eftir að Fagráð kirkjunnar tók á málinu hafi orðið furðu­leg upp­á­koma að til­stuðlan biskups. „Presturinn seki og fórnar­lambið komu saman til sátta­fundar. Séra Þórir baðst þar fyrir­gefningar á at­hæfi sínu sem í raun er ó­fyrir­gefan­legt. En þrátt fyrir að brotið lægi fyrir var hann ekki gerður brott­rækur af starfs­vett­vangi kirkjunnar. Nokkrum árum eftir sátta­fundinn var hann enn að vinna prest­verk. Það var ekki fyrr en fjöl­miðlar komust á snoðir um það að Agnes biskup til­kynnti að séra Þórir ynni ekki framar fyrir kirkjuna.“

Reynir segir að Agnes hafi brugðist skjótar við þegar hún fékk högg­stað á Skírni. Kona sem Skírnir hafði átt í sam­skiptum við sem hann taldi sigla undir fölsku flaggi í leit að neyðar­að­stoð kirkjunnar hafði klagað hann til Per­sónu­verndar.

„Undir­menn Agnesar í Lága­fells­sókn brutust inn í póst­hólf prestsins og fram­sendu pósta á Biskups­stofu. Séra Skírnir klagaði til Úr­skurðar­nefndar þjóð­kirkjunnar sem lýsti kirkjunnar menn seka um inn­brotið. Per­sónu­vernd var sama sinnis og tók ekki undir klögu­málið á hendur prestinum sem þannig var sak­laus af því að brjóta trúnað við sóknar­barn sitt. Samt hrakti Agnes Skírni úr sókninni og sendi hann í annað og veiga­minna em­bætti.“

„Agnes reiddi til höggs“

Reynir segir að um­rætt sóknar­barn hafi náð að koma sér inn í bak­varða­sveit vegna kórónu­veirufar­aldursins án þess að hafa til­skilin réttindi sem sjúkra­liði eða hjúkrunar­fræðingur. Skírni hafi brugðið þegar hann sá konuna í fréttum og látið Gylfa Ólafs­son, for­stjóra Heil­brigðis­stofnunar Vest­fjarða, vita að konan væri vara­söm.

„Svo varð Skírni á að segja frá upp­lifun sinni í við­tali við fjöl­miðil. Þá var tæki­færi biskups komið. Agnes reiddi til höggs og lýsti séra Skírni út­lægan frá störfum í þágu kirkjunnar. Engin á­minning, engin vægð. Upp­ljóstraranum hafði verið refsað. Hefndin var komin.“