Guðmundur Andri Thorsson, fyrrverandi þingmaður Samfylkingarinnar, segist hafa ofmetið eigið aðdráttarafl þegar hann ákvað að þiggja annað sætið á lista Samfylkingarinnar í Suðvesturkjördæmi. Guðmundur var kjörinn á þing 2017 en hlaut ekki brautargengi í kosningunum um liðna helgi.
„Ég er þakklátur þeim fjölmörgu sem hafa sent mér uppörvandi kveðju nú þegar ég hætti sem þingmaður. Það er mikils virði. Ég hef séð vangaveltur um það hvers vegna ég datt út af þingi, alls konar hugmyndir um ráðabrugg einhverrar elítu – forystunnar eða kvenna eða uppstillingarnefndar,“ segir hann í færslu á Facebook-síðu sinni.
Hann gefur hins vegar lítið fyrir slíkar vangaveltur um samsæri eða ráðabrugg.
„Fyrir sjálfum mér horfa þessir atburðir svona: ég gerði uppstillingarnefnd ljóst að ég væri reiðubúinn að taka fyrsta eða annað sætið á lista Samfylkingarinnar í Suðvesturkjördæmi; ég myndi una niðurstöðunni, hver sem hún yrði, en ekki taka sæti neðar á listanum. Á þessum tíma var fylgi Samfylkingarinnar í skoðanakönnunum þesslegt að allt eins líklegt var að þriðja sætið myndi nást, og annað sætið virtist nokkuð öruggt.“
Guðmundur Andri fer svo yfir ástæður þess að hann var settur í annað sæti á lista flokksins en ekki í oddvitasætið eins og margir höfðu gert ráð fyrir.
„Ástæða þess að uppstillingarnefndin kaus að setja mig í annað sætið hygg ég að hafi einkum verið sú að þegar þau spurðu mig hvort ég myndi sækjast eftir ráðherraembætti, kæmist flokkurinn í aðstöðu til ríkisstjórnarþátttöku, svaraði ég því neitandi. Það var ærlegt svar, en fólk í nefndinni taldi, held ég, að oddviti Suðvesturkjördæmis eigi alltaf að sækjast eftir ráðherradómi. Ég taldi, og tel, að nóg sé fyrir af frábærum ráðherraefnum í þingflokki Sf, svo að ég færi ekki að bætast í þann hóp. Þegar ég þáði boð um annað sæti á listanum ofmat ég – rétt eins og uppstillingarnefndin – eigið aðdráttarafl.“
Guðmundur Andri segir að ástæða þess að hann náði ekki kjöri sé einfaldlega sú að það voru ekki nógu margir sem kusu hann.
„Og ástæða þess að það voru ekki nógu margir kjósendur sem kusu mig er einfaldlega sú að það voru ekki nógu margir kjósendur sem vildu mig sem þingmann. Svo einfalt er það.“
Hann segist yfirgefa stjórnmálin án beiskju og sáttur við það fólk sem hann átti saman við að sælda síðustu fjögur ár.
„Ég mun sakna vinnufélaganna, kjörinna jafnt sem starfsfólksins, samvinnunnar þvert á flokka, rökræðunnar í þingsal, samskiptanna við kjósendur, mötuneytisins og auðvitað bílastæðisins – en ég mun ekki sakna átakanna, sviðsetninganna, leikritanna og löngu zoom-fundanna.“
