Víðir Sigurðsson, einn reyndasti íþróttafréttamaður þjóðarinnar, hefur takmarkaða trú á þeim þjálfunaraðferðum sem sjást meðal annars í hinni umtöluðu heimildarmynd Hækkum rána.
Víðir viðrar þessa skoðun sína á íþróttasíðum Morgunblaðsins í dag en mikið hefur verið rætt um myndina undanfarna daga þar sem fylgst er með þjálfaranum Brynjari Karli Sigurðssyni og ungum körfuboltastúlkum sem hann þjálfar.
Brynjar þykir grjótharður, innan vallar sem utan, og þjálfar stúlkurnar eins og leiðtoga utan vallar og afrekskonur innan vallar.
Víðir segir að myndin hafi skiljanlega vakið mikla athygli enda aðferðir þjálfarans óvenjulegar.
„Mörgum var brugðið við að heyra talsmáta Brynjars við stúlkurnar þar sem hann hikaði ekki við að skamma hverja og eina fyrir framan hópinn og í miðjum leik ef því var að skipta. Slíkar aðferðir geta virkað vel á suma en þveröfugt á aðra. Án þess að vera einhver sérfræðingur í þjálfun barna, að öðru leyti en því að hafa tekið þátt í uppeldi þriggja sem öll voru virk í íþróttum, hef ég takmarkaða trú á slíku,“ segir Víðir sem nefnir svo dæmi sem hann þekkir af eigin raun.
„Um svipað leyti og myndin kom út var átta ára vinur minn búinn að gefast upp á að æfa einstaklingsíþrótt sem hann hafði samt nokkuð gaman af. Hann var farinn að fá kvíðahnút í magann daginn fyrir æfingu og sagði að þjálfarinn væri stöðugt að skamma sig fyrir að gera hlutina ekki nógu vel,“ segir Víðir og bætir við að stráksi hafi haft gaman af því að renna sér á skíðum. Hann hafi ekki viljað heyra á það minnst að fara á námskeið hjá skíðakennara.
„Fór þó á námskeiðið eftir miklar fortölur foreldranna. Þaðan kom hann brosandi, sæll og glaður, staðráðinn í að halda áfram að mæta. „Ég datt og hún (þjálfarinn) skammaði mig ekkert heldur gaf mér „fimmu“. Hún er frábær,“ sagði drengurinn. Þrátt fyrir ungan aldur er hann búinn að kynnast tveimur þjálfurum með ólík viðhorf og nokkuð ljóst hvor íþróttin verður í forgangi.“
