Tara Margrét Vilhjálmsdóttir segir að sér hafi verið brugðið haustið 2021 þegar heimilislæknirinn hennar vildi skyndilega boða hana á sinn fund.
Tara lýsir því að hann hafi þrýst á sig að nota megrunarlyfið Ozempic sem mikið hefur verið í fréttum undanfarna daga eftir að Fréttablaðið greindi frá því að ávísunum lyfsins hefði tífaldast hér á landi síðan það kom fyrst á markað árið 2017.
Í aðsendri grein á Vísi segist Tara hafa afþakkað boðið, þar sem hún hafi kynnt sér lyfið mjög vel. Algengar aukaverkanir fylgi lyfinu og segist Tara auk þess hafa vitað að engin rannsókn sem lá til grundvallar leyfisveitingar þess hafi náð lengra en til 2ja ára.
„Með það í huga ákvað ég að afþakka lyfið þar sem ég hafði kynnt mér kosti þess og galla og ég taldi að kostnaðurinn við lyfið og aukaverkanirnar væru ekki þess virði fyrir mig og mína andlegu, líkamlegu og fjárhagslegu heilsu. Viðbrögð heimilislæknis míns við áhyggjum mínum af ofantöldum aukaverkunum var einfaldlega að hrista höfuðið og gefa frá sér langdregið “neeeiii”. Þarnæst tjáði hann mér að ég þyrfti að treysta honum og teyminu í heilsumóttöku heilsugæslunnar í ljósi fagreynslu þeirra og bætti við að ég þyrfti að hafa hugfast að hann bæri ábyrgð á greiðslum endurhæfingarlífeyrisins sem ég þurfti svo sárlega á að halda nú þegar ég var dottin af vinnumarkaði.
Svo ítrekaði hann aftur við mig að ég ætti að skoða þennan kost af alvöru. Sem betur fer vissi ég betur. Hann hafði enga aðkomu að greiðslum endurhæfingarlífeyris míns. Það er bara ekki þannig sem kerfið okkar virkar. Það veldur mér þó áhyggjum að aðrir skjólstæðingar þessa læknis, sem hann hefur eflaust líka kallað til sín óumbeðna til að segja frá þessu nýja undralyfi, séu mögulega ekki jafn meðvitaðir um réttindi sín.“
Tara segir læknirinn hafa þrýst á sig um lyfjameðferð, hvers gagnsemi hún hafi haft réttmætar efasemdir um og hafi verið ófús til að taka við sig samtalið um það þegar hann reyndi það.
„Þess í stað misbeitti hann uppdiktuðu valdi sínu yfir afkomu minni, á þessum viðkvæma tímapunkti í lífi mínu, til að ógna mér og þröngva lyfinu upp á mig og skammaði mig svo fyrir að treysta honum ekki betur. Þetta er grafalvarleg misbeiting á valdi og trúnaðarsambandi milli læknis og sjúklings. Þarna var lögbundinn sjálfsákvörðunarréttur minn um eigin líkama og heilsu fótum troðinn. Ég skipti um heilsugæslustöð samdægurs og sendi inn kvörtun til Landlæknis nokkrum vikum síðar sem ég hafði því miður ekki andlega heilsu til að fylgja eftir.“
