Tómas minnist móður sinnar: „Aldrei heyrði ég hana hall­mæla neinum eða dæma fólk“

„Lífs­speki hennar var ein­föld; að sjá það besta og já­kvæða í fari hverrar mann­eskju,“ segir Tómas Guð­bjarts­son, brjóst­hols­skurð­læknir og prófessor, í minningar­grein um móður sína, Guð­björgu Tómas­dóttur, sem lést á Landa­koti þann 30. októ­ber síðast­liðinn 78 ára að aldri.

Þeir eru ó­fáir Ís­lendingarnir sem sátu tíma hjá Guð­björgu en hún var kennari við Haga­skóla frá 1963 til 1977. Þá kenndi hún dönsku í Verslunar­skóla Ís­lands frá 1977 til 2005 og kenndi auk þess dönsku tíma­bundið við Fjöl­brauta­skóla Suður­nesja, Mennta­skólann við Hamra­hlíð, Stýri­manna­skólann og Sam­vinnu­skólann. Eftir far­sælan feril sem kennari vann Guð­björg við af­greiðslu og mót­töku gesta í Lista­safni Ís­lands frá 2005 til 2017.

Út­för Guð­bjargar verður gerð frá Dóm­kirkjunni í Reykja­vík klukkan 13. Guð­bjargar er minnst á þremur síðum í Morgun­blaðinu í dag og skrifar Tómas meðal annars fal­lega kveðju til móður sinnar.

„Móðir mín varð hvíldinni fegin þegar hún skildi við á Landa­koti 30. októ­ber síðast­liðinn eftir erfiða tveggja ára bar­áttu við snúinn sjúk­dóm. Sem betur fer hafði hún fram að veikindunum verið heilsu­hraust og átt góða og far­sæla ævi, lengst af með föður minn, Guð­bjart Kristófers­son, sér við hlið. Þau reyndust sam­stíga í öllu sem þau tóku sér fyrir hendur og bjuggu okkur syst­kinunum kær­leiks­ríkt heimili á Greni­melnum í sann­kölluðu fjöl­skyldu­húsi,“ segir Tómas meðal annars.

Tómas segir að hann hafi búið undir sama þaki og móðir hans í sam­tals 44 ár en for­senda þess var hversu náin þau voru og góðir vinir.

„Það voru for­réttindi að alast upp á heimili tveggja kennara þar sem fróð­leikur var í há­vegum hafður og for­eldrarnir hvetjandi. Þetta átti ekki síst við um tungu­mál og ís­lensku sem lágu svo vel fyrir mömmu, og hún sí­fellt að brýna fyrir okkur syst­kinum vandað mál. Hún hafði gaman af lestri góðra bóka en var einnig mjög list­hneigð, sér­stak­lega þegar kom að klassískri tón­list og óperum. Eins og þeir sem heim­sótt hafa heimili for­eldra minna geta borið vott um, þá var hún mikill fagur­keri og hafði unun af fal­legri hönnun. Auk þess var hún á­vallt vel klædd og reisn yfir fasi hennar. Átti hún til að segja við mig: „Tommi minn, fátt er betra fyrir sálar­tetrið en að kaupa sér fal­lega flík“ – heil­ræði sem ég hef senni­lega á stundum of­notað.“

Tómas segir að móðir hans hafi verið helsti hvata­maður þess að hann færi í læknis­fræðina.

„Mamma valdi sér kennslu sem ævi­starf og þúsundir nem­enda hennar geta vottað um þann metnað sem hún lagði í starf sitt sem dönsku­kennari. Hún var helsti hvata­maður þess að ég legði stund á læknis­fræði en á náms­árum sínum hafði hún kynnst um­önnunar­störfum á Heilsu­verndar­stöðinni og líkað vel. Hún fann hjá sér köllun að leggja fyrir sig hjúkrunar­fræði en kennara­starfið varð fyrir valinu. Í staðinn náði hún í störfum sínum sem kennari að rétta öðrum hjálpar­hönd – en utan vinnu­tíma var hún einnig ó­þreytandi að sinna ættingjum og vinum sem áttu um sárt að binda og alltaf úr­ræða­góð. Lífs­speki hennar var ein­föld; að sjá það besta og já­kvæða í fari hverrar mann­eskju og aldrei heyrði ég hana hall­mæla neinum eða dæma fólk, eða eins og æsku­vinur minn komst að orði: „Guð­björg var ein­fald­lega góð kona“ – sem eru eftir­sóknar­verð eftir­mæli. Hvíl í friði elsku mamma.“