Tobba Marinós gáttuð á jóla­tré vina­fólks eftir hrak­farir á eigin heimili

Tobba Marinós fyrr­verandi rit­stjóri DV.is skrifaði um jóla­trés­kaup á sínu heimili í helgar­blaði Frétta­blaðsins í skemmti­legum pistli.

„Eigin­maður minn á erfitt með að skilja af hverju mér finnst það há­tíð­legt að bera inn líf­veru, setja hana á mitt stofu­gólfið og horfa á hana deyja. Dansa mögu­lega í kringum hana í anda­slitrunum og skreyta auð­vitað með alls konar undar­legu skrauti eins og kleinu­hring með glimmer og englum,“ skrifar Tobba

„Sitt sýnist hverjum og ég hef haldið fast í hefðirnar. Lifandi skal tréð vera, eins stórt og ég kem inn í bílinn og alltaf skal það keypt af björgunar­sveitinni. Þetta er allt fal­legt, gott og blessað.“

„Svo kemur að því að koma vönkuðum nor­manninum inn í agnar­smáa for­stofuna og ofan í stál­fót sem er sirka jafn­gamall og ég. Það þarf að ydda fótinn, herða skrúfur. Bölva og finna hjóna­skilnaðinn stara beint í út­þanin sjá­öldrin á mér undir trénu.

Ég er hætt að finna fyrir öxlunum á mér, tréð er skakkt en maður minn, ilmurinn.

Er hann af dýra skandinavíska Skog-kertinu eða af trénu?

Æi, skiptir ekki. Á æsku­heimilinu var alltaf lifandi tré,“ heldur Tobba á­fram.

„Í ár var tréð svo skakkt þrátt fyrir sér­legar yddunar­æfingar björgunar­sveina að við á­kváðum að lenda í neyslu­skrímslinu, brunuðum í búð og keyptum æði fagran fót. Ég skil ekki hvernig en tréð er skakkara en nokkru sinni fyrr, ég með vöðva­bólgu og eigin­maðurinn nær ekki trjá­kvoðunni úr lófunum. Tvær tuskur og nagl­bítur voru samt komin ofan í fótinn sem mót­vægi.

Í gær­kvöldi fórum við svo í matar­boð þar sem var snjall­tré með 80 ljósa­stillingum, dimmer og tengt við Alexu og Spoti­fy.

Hjón voru trjá­kvoðu­laus og völdu pastel­ljósa­stillingu fyrir að­fanga­dag,“ skrifa Tobba að lokum.