Þuríður Hermannsdóttir, nemi í dýralækningum, hefur ekki undan neinu að kvarta vegna dvalar sinnar í sóttkví á Fosshóteli. Maturinn er að hennar mati góður og fjölbreyttur, rúmið þægilegt og sturtan góð. „Hvað er hægt að biðja um meira?,“ segir hún.
Þuríður skrifaði færslu á Facebook á miðvikudag sem hún veitt Hringbraut góðfúslegt leyfi til að fjalla um. Hún kom til landsins á sunnudag og losnar úr sóttkvínni í dag.
„Okkur lokaársnemum var gert að fara til Slóvakíu á undanþágu frá stjórnvöldum þar í lok febrúar til þess að klára verklegu kennsluna við skólann. Ég flaug heim frá Póllandi á sunnudaginn og tek síðustu tvö stöðuprófin í skólanum á fjarfundum í maí og júní,“ segir hún.
Þuríður segist hafa fylgst vel með reglugerðum og umræðum um heimkomu og sóttkví – umræðu sem að hennar mati hefur einkennst af neikvæðum athugasemdum og þá sérstaklega í sambandi við sóttkvíarhótelið.
„Ég skal vel viðurkenna það að ég sem námsmaður er mjög fegin að þurfa ekki að punga út 50.000 krónum aukalega og ætla ég því ekki að setja mig á móti því að fólk hafi stigið upp og leitað réttar síns í sambandi við það að ferðalangar séu skikkaðir til þess að vera hérna. Í mínu tilfelli var það val,“ segir hún og heldur áfram:
„En ég get ekki annað en komið með jákvætt innlegg í þessa umræðu því yfir dvölinni hérna er ekki hægt að kvarta. Við komu á hótelið eru teknar niður allar sérþarfir þeirra sem hér ákveða að vera, starfsfólkið er yndislegt og allt fyrir mann gert. Maturinn er að mínu mati mjög góður og fjölbreyttur, val um drykki með máltíðum og lítill eftirréttur látinn fylgja í boxinu sem gleður hjartað aðeins. Gluggi er á herberginu sem hægt er að opna vel, rúmið þægilegt og sturtan góð. Hvað er hægt að biðja um meira?“
Hún segir það koma nokkuð á óvart að smit á landamærunum séu ekki fleiri miðað við það hvernig fólk hagar sér.
„Farþegum er troðið saman í rútu út í vél sem er smekkfull og það eru ótrúlega margir sem ekki geta fylgt einföldustu sóttvarnarreglum. Það að fullorðið fólk geti ekki haft grímu yfir bæði munn og nefi í nokkra klukkutíma er mér fyrirmunað að skilja,“ segir hún.
Hún kveðst taka ofan fyrir heilbrigðisstarfsfólki, lögreglu og öðrum sem taka á móti þessum hópum með að því er virðist endalausri þolinmæði og vinsemd.
„Mín skoðun er sú að starfsmenn sóttkvíarhótelsins eru að gera sitt allra besta, mér líður vel hérna og hlakka til að komast heim og hitta fólkið mitt. Stundum gerir það lífið betra að væla aðeins minna og horfa frekar á það jákvæða við hlutina.“
