Þröstur um bók Bryn­dísar Schram: „Kannski erum við sem þjóð nokkuð auð­­trúa“

„Þessa bók leggur enginn frá sér í kæru­­leysi. Hún situr kyrr. Lesið hana. Lesið hana alla,“ segir Þröstur Ólafs­son, hag­fræðingur og fyrr­verandi fram­kvæmda­stjóri þing­flokks Al­þýðu­flokksins, um nýja bók Bryn­dísar Schram, eigin­konu Jóns Bald­vins Hannibals­sonar.

Þröstur skrifar um bók Bryn­dísar í að­sendri grein í Frétta­blaðinuí dag. Eins og greint var frá í vikunni hefur Jón Bald­vin verið á­kærður fyrir kyn­ferðis­brot , en meint brot átti sér stað sumarið 2018. Margar á­sakanir á hendur Jóni Bald­vini voru settar fram í kjöl­farið en sjálfur hefur Jón Bald­vin neitað þeim öllum. Jón Bald­vin greindi svo frá því í vikunni að bók væri væntan­leg frá Bryn­dísi, meðal annars um á­sakanirnar en bókin heitir Brosað gegn tárin.

„Þetta er lit­skrúðug bók. Vel skrifuð, frá­­sögnin lifandi og fjöl­breytt. Svið at­burðanna og tími á reiki. Skyndi­­­lega ertu þátt­takandi í á­tökum á Balkan­­skaga, rétt stiginn út úr dyrunum á Vestur­­götu. Glefsur úr ferða­lögum og frá­­sagnir af at­burðum úr við­burða­­ríku lífi Bryn­­dísar og Jóns Bald­vins (JBH) eru við­lag bókarinnar. Þar er ýmis­­legt nýtt að finna,“ segir Þröstur sem bætir við að bókin sé blanda „upp­rifjana sælla minninga og sárs­auka­full frá­­sögn af hatri, ill­­mælgi og loks út­­skúfun.“

„Þetta er bók um harm­­sögu­­leg ör­lög sem eru ofin inn í gleði og ást­ríður. Bókin fjallar um harm­­leik. Við lestur bókarinnar fór um mig geigur; ein­hver dulin ör­vænting var á kreiki bak hverri setningu. Skrifin eru drifin á­­fram af sárs­auka og ör­væntingu sam­fara miklum lífs­þorsta. Nístandi harmur dansar tangó í gíg­hólnum. Lífið er dans á rósum, ýmist með eða án þyrna. Bryn­­dís er eirðar­­laus í frá­­sögn sinni. Hún stendur í ljósum logum.“

Þröstur segir að í bókinni reki Bryn­dís „róg­burð, út­breiddar lygar, á­burð um kyn­­ferðis­á­reitni og haturs­hlaðnar sögu­­sagnir um Jón Bald­vin og þau bæði í sam­­fellt 60 ár.“

Þröstur segist sjálfur minnast rógs í garð Jóns Bald­vins strax á sjöunda ára­tugnum, skömmu eftir frægan Tóna­­bíós­fund.

„Honum linnti aldrei. Það hafa margir, ekki hvað síst úr efri lögum sam­­fé­lagsins safnað glóðum elds að höfði þeirra hjóna. Hvað olli þessu ban­væna um­­tali? Var það öfundin? Ragnar í Smára sagði, að ef við gætum virkjað öfundina hér á landi, þyrftum við ekki aðra orku,“ segir Þröstur meðal annars í grein sinni.

„Í fram­haldi af smekk­lausu dóna­bréfi, lá Jón Bald­vin vel við höggi. Frægur hér sem er­­lendis, öfundaður í hærri kreðsum, rægður meðal al­­mennings. Hann var kjörið fórnar­lamb, for­­dæmið sem átti að hræða aðra,“ segir Þröstur sem segir að um róg og nafn­lausan á­burð verði ekki rök­rætt.

„Það er eins og sam­bönd við fram­liðna, til­­veru álfa, jötna eða drauga. Flokkast undir á­­trúnað. Kannski erum við sem þjóð nokkuð auð­­trúa. Látum ginnast fremur af því ó­­ræða en að halda á lofti skyn­­semi og raun­hæfi.

Þegar ein­staklingar verða fyrir ára­tuga­löngu ein­elti og að lokun út­­skúfun, þá breytist lífs­þorsti og lífs­­nautn í lífs­háska og mar­tröð. Það er niður­­­staða bókarinnar. Þessa bók leggur enginn frá sér í kæru­­leysi. Hún situr kyrr. Lesið hana. Lesið hana alla.“

Grein Þrastar í heild sinni.