Þröstur Ólafsson, hagfræðingur og fyrrverandi framkvæmdastjóri þingflokks Alþýðuflokksins, segir að nú til dags virðist það duga að nafnlaus ásökun dugi fyrir brottrekstri.
Þröstur skrifaði um mál Atla Rafns Sigurðarsonar sem var rekinn frá Borgarleikhúsinu í desember 2017 þegar MeToo-byltingin stóð sem hæst. Atli var sakaður um kynferðislega áreitni en svo fór að héraðsdómur dæmdi Borgarleikhúsið í október síðastliðnum til að greiða Atla 5,5 milljónir króna í bætur.
Í vikunni fór fram aðalmeðferð í máli Atla Rafns gegn Persónuvernd vegna úrskurðar þess efnis að trúnaður ætti að ríkja um hver það var sem kvartaði undan honum á sínum tíma.
„Atli Rafn berst fyrir því að fá að vita á hverjum hann framdi þau alvarleg brot að reka þurfti hann umsvifalaust úr starfi. Það er einn af hornsteinum réttarríkisins, sem við viljum trúa að hér sé við lýði, að enginn verði dæmdur nema sannanir liggi fyrir broti hans og allir aðstandendur afbrotsins hafi fengið sanngjarna málsmeðferð,“ segir Þröstur á Facebook-síðu sinni.
„Með tilkomu Metoo og feministahreyfinganna hefur verið vikið alvarlega frá fyrrnefndum grundvallar mannréttindum. Nú dugar nafnlaus ásökun fyrir brottrekstri, jafnvel útskúfun.“
Þröstur sagði að fróðlegt yrði að fylgjast með málsvörn Persónuverndar sem lagði blessun sína yfir meðferðina á Atla Rafni.
„Honum hafi verið dæmdar bætur fyrir ranglega uppsögn. Því ætti að gera gildari kröfur til þess að hann verði upplýstur um á hverjum hann braut sem leiddi til hins ranglega brottreksturs, því það á að vera ófrávíkjanlegt að enginn er dæmdur eða rekinn úr starfi án gildra sannanlegra ásakana.“
Þröstur segir að hafi framferði hans verið óafsakanlegt verði hann að bíta í það súra epli. En því miður þekkist fleiri dæmi þar sem þjóðþekktir einstaklingar eru teknir fyrir og sviptir ærunni fyrir gamlar ásakanir um kynferðisáreitni án þess að þeir geti borið hönd fyrir höfuð sér.
„Því ásakandi er oftast nafnlaus. Hér virðist siðlausasta orðtak tungunnar haft í heiðri: Tilgangurinn helgar meðalið.“
