„Jæja, þar kom að því. Mig hefur lengi langað til að minnast foreldra minna í orðum og núna treysti ég mér loksins til þess,“ segir Þröstur Reynisson, sonur hjónanna Jóninnu Margrétar Pétursdóttur og Reynis Mars Guðmundssonar sem létust með skömmu millibili af völdum COVID-19 í vor.
Þröstur skrifaði minningargrein um foreldra sína sem birtist í Morgunblaðinu á mánudag og er óhætt að segja að um fallega grein sé að ræða. Jóninna lést þann 23. mars síðastliðinn en Reynir þann 2. apríl.
„Ég þarf ekki að hafa mörg orð um mömmu mína, hún var yndisleg kona sem kenndi mér margt, hún var góð og ákveðin og kenndi mér að umbera alla. Ég á vini í dag sem hefðu aldrei haft áhrif á líf mitt nema fyrir það sem hún kenndi mér. Pabbi var aðeins flóknari,“ segir Þröstur sem rifjar svo upp eftirminnilegt ferðalag með föður sínum fyrir rúmum tveimur árum.
„Páskana 2018 æxlaðist svo að við pabbi fórum í ferð til Hollands til að afhenda bíl sem ég hafði selt á Facebook. Þrátt fyrir mjög dökka veðurspá var lagt af stað og gekk vel framan af. Í Öræfasveitinni gat brugðið til beggja vona, 43 metrar í hviðum þvert á veginn. Einhverra hluta vegna var ég beðinn að aka þennan hluta leiðarinnar. Það kom ekkert annað til greina; þetta var keyrt á fullri gjöf. Pabbi hafði alltaf kennt mér að þetta væri bara stríð á milli tveggja afla; annars vegar vindsins og svo hraðans á bílnum og í þetta skiptið sigraði hraðinn á bílnum.“
Þröstur segir að þegar lengra dró á ferðina hafi orðið ljóst að Fjarðarheiðin myndi reynast farartálmi og var hann þá aftur beðinn um að aka.
„Mér varð nokkuð ljóst eftir þessa ferð að pabbi treysti mér fullkomlega til að keyra þegar aðstæður voru erfiðar og það er nokkuð sem mér þykir vænt um. Þegar við feðgar komum heim eftir þessa ferð gerðist nokkuð sem aldrei hafði gerst áður; við feðgar tókum hvor utan um annan og þökkuðum fyrir okkur,“ segir Þröstur sem endar grein sína á þessum orðum:
„Kvöldið 23. mars 2020 gerðist nokkuð annað sem við höfðum hvorugir upplifað; pabbi hringdi í mig og tilkynnti mér með grátstafinn í kverkunum að mamma væri dáin. Ég hafði bara eitt svar handa honum: Pabbi, ég elska þig. Þetta var eitt af síðustu skiptunum sem ég talaði við pabba.“
