Þor­valdur í ó­göngum á Tenerife: „Þarna var ég einn á móti þremur og staðan því ekki góð“

Þor­valdur Jóhanns­son, eldri borgari á Seyðis­firði, lenti í á­kveðnum ó­göngum á Tenerife þegar kórónu­veirufar­aldurinn stóð sem hæst á Spáni. Þor­valdur skrifar um reynslu sína í Morgun­blaðinu í dag en lög­reglu­menn höfðu af­skipti af honum vegna gruns um brot á út­göngu­banni sem þar var í gildi.

Þor­valdur fór til Tenerife þann 10. mars síðast­liðinn og var mark­miðið að spila golf. Á þessum tíma var CO­VID-19 far­aldurinn að­eins farinn að láta að sér kveða en Þor­valdur fékk þær upp­lýsingar að allt væri í himna­lagi á Tenerife og aðeins örfá COVID-19-smit.

Öllu lokað á þriðja degi

„Flogið var í smekk­fullri vél Icelandair til Tene. Þegar þangað kom virtist veiran víðs fjarri. Talað var um tvö smit á ein­angruðum stað nyrst á eyjunni. Hótelið á Las Americas-ströndinni sem lent hafði í smiti var orðið frítt. Tveimur dögum síðar komu tvær vélar frá Ís­landi með sól­þyrsta landa okkar til að slappa af í para­dísinni sem virtist svo óra­langt frá veirunni. Er við fé­lagarnir mættum á þriðja degi í klúbb­húsið til að hefja golf­leik mættu okkur starfs­mennirnir og til­kynntu að búið væri að loka öllu. Við beðnir að fjar­lægja tæki og tól strax. Út­göngu­bann var síðan til­kynnt opin­ber­lega frá og með 14. mars. Enginn mátti vera utan­dyra nema til að sækja mat í næstu mat­vöru­búð og lyf í apó­tek. Brot á út­göngu­banni gat varðað sektum og í­trekað brot fangelsi.“

Þor­valdur segir að lög­regla hafi ekið um götur og minnt íbúa á um­rætt út­göngu­bann. Hann rifjar svo upp að hann hafi áttað sig á að hann vantaði eina töflu í pillu­boxið sitt og dreif hann sig því af stað annan morgun í banni, en apó­tekið var nokkuð frá í­búðinni sem hann dvaldi í.

„Þegar þangað kom urðum við lyf­salinn ekki sam­mála um hvaða lyf það væri sem mig vantaði. Til að taka enga á­hættu og verða ekki enn ruglaðri en ég í raun er á­kvað ég því að sleppa lyfja­kaupunum. Lyf­salinn var alls ekki sáttur við það. Hann elti mig út á götu til að reyna að sann­færa mig með handa­pati og látum. En Ís­lendingurinn í mér lét ekki plata sig og steytti ég því bara hnefana á móti og lét svo vaða á hann nokkur krassandi orð á móður­málinu. Í því renndi vælandi löggu­bíll upp að okkur og út stigu ekki einn, nei tveir laganna verðir, gráir fyrir járnum, og glitti vel í hand­járnin og svartar kylfurnar. Þarna var ég einn á móti þremur og staðan því ekki góð.“

Sá fyrir sér dimman fangaklefa

Þor­valdur segist ekki kunna spænsku sér­stak­lega vel og þá hafi ensku­kunn­átta þre­menninganna ekki verið á háu plani. „Yl­hýra móður­málið bjargaði þarna engu, þvældist bara fyrir og mér tókst alls ekki að sann­færa þá um sak­leysi mitt og lyfja­leysi. Ég var með lykil að í­búðinni, nafn­spjald frá í­búðar­hótelinu og öku­skír­teini og veifaði því kok­hraustur framan í þá. Þeir hrifsuðu öll gögnin af mér, ræddu svo eitt­hvað á­búðar­fullir sín á milli og við lyf­salann. Ekki leist mér á þegar þeir tóku hrana­lega í öxlina á mér, ýttu hausnum ofan í bringu og skipuðu inn í lög­reglu­bílinn. Á þessari stundu sá ég fyrir mér þröngan dimman fanga­klefa upp á vatn og brauð og mjög sárar bar­smíðar.“

Þor­valdur segir að lög­reglu­mennirnir hafi svo ekið af stað með Þor­vald og áttaði hann sig ekki á því hvert ferðinni væri heitið. „Í þessari stöðu var hinn lífs­glaði á­kveðni Ís­lendingur ekki sér­lega boru­brattur,“ segir hann.

Það er lík­lega ó­hætt að segja að Þor­valdi hafi verið létt þegar hann sá grilla í í­búðar­hótelið. Þeir stoppuðu fyrir utan, skipuðu honum út úr bílnum og ýttu honum á undan sér inn í af­greiðsluna.

„Stúlkan sem þar var kannaðist strax við mig og brosti um leið og hún stað­festi með tölvu sinni að ég væri gesturinn í íbúð nr. 120. Ég skrökva ekki þegar ég segi að mér létti mikið. Þar með virtist verk­efni laganna vera lokið. Þeir skiluðu gögnum mínum um leið og þeir klöppuðu mér létt, að mér fannst vin­gjarn­lega, á öxlina. Þar með höfðu þeir sam­visku­sam­lega sinnt skyldu­störfum fyrir sína þjóð í ströngu út­göngu­banni.“

Þor­valdur segir að honum hafi síðar verið hugsað til þess hvort hann hefði sloppið svona vel á Franco­tímanum sem ríkti á Spáni fyrir ekki svo löngu.

Hann segir að ferða­skrif­stofa hópsins sem Þor­valdur til­heyrði, Vita/Golf, hafi brugðist vel við að koma stranda­glópunum heim af eyjunni og var flogið heim í þétt­setinni vél Icelandair þann 18. mars síðast­liðinn.