Þórunn Egilsdóttir þingflokksformaður Framsóknarflokksins sneri aftur til vinnu í vikunni eftir langa krabbameinsmeðferð. Hún lýsir sögu sinni í einlægu viðtali við Sigmund Erni í fréttaskýringaþættinum 21 sem frumsýndur var í gærkvöld. „Það hefur ekkert breyst. Eins og ég hafi ekki verið í burtu í þrettán mánuði,“ segir hún, aðspurð hvernig hafi verið að mæta til þingstarfa á mánudag.
Þórunn segir frá gleðinni að vera komin til baka og að fólk hafi næstum því misst sig í faðmlagi. En ferðin hennar á þann áfangastað var ekkert gleðiefni. Meðferðin var löng en hún tókst á við allt saman á sinn eigin hátt.
Fann að eitthvað var ekki í lagi
Þórunn greindist með brjóstakrabbamein í byrjun árs 2019. „Ég hef alltaf verið hress og hraust og orkumikil manneskja. Alltaf getað gert bara ýmislegt. En um áramótin þá fann ég hnút hér í brjóstinu. Ég var alveg viss um að þetta væri ekki eðlilegt.“
Hún tókst þó á við aðstæður á sinn hátt. „Ég sagði manninum mínum og svo fór ég til útlanda með foreldrum mínum og góðum vinahópi, það er það skemmtilegasta sem ég geri. Það var þegar Norður-Ítalía var í lagi. Ég skíðaði bara alla daga og naut þess í botn. Fór í brekkuna um leið og lyfturnar opnuðu eins og ég er vön að gera. Svo fór ég í skoðun vikuna eftir.
Þórunn var stödd á fundi á Fáskrúðsfirði þegar hún fékk símtalið. „Ég er ekki vön að fara út af svona fundum, ég tek þau seinna símtölin. En ég segi við félaga mína að ég verði að taka þetta. Þá fæ ég þau skilaboð að ég þurfi að fara í meiri skoðun.“
Hún ætlaði að klára kjördæmavikuna á Fáskrúðsfirði en Líneik Anna sannfærði hana um að fara suður í skoðun og koma svo bara aftur.
Þetta var bara verkefni
„Ég man aldrei eftir því að hafa setið og grátið eða neitt, það hefur aldrei verið mín leið. Það fer hver sína leið, mín er að fara út að ganga og hugsa, fara á skíði og vera einhversstaðar ein með sjálfri mér.“ Hún ræddi málin við sitt fólk og lét vita á þinginu. Hún dró sig úr þingstörfum í mars og kallaði inn varamann í sinn stað.
Það var ekki auðvelt fyrir Þórunni að segja börnum sínum frá. „En þau eru bara svo ótrúleg, yfirvegaðar og flottar manneskjur, þau voru alveg mögnuð í þessu.“
Ferðin var óvissuför frá byrjun til enda. Hlutir sem hljómuðu einfaldir og litlir voru stórar aðgerðir og það var ekkert sem var víst. Þórunn kallaði allt sem bættist ofan á meðferðina aukatilboð og kallaði krabbameinið sjálft boðflennu. Hún undirstrikar þó að ekki eru allir eins þegar það kemur að svona meðferð.
„Ég get ekki setið hérna og sagt fólki hvernig þetta er. Eða hvernig einhver annar á að gera í þessu. Ég fann mína leið og ég get sagt frá henni. Einhver getur tekið úr því það sem honum hentar. En ég get aldrei sagt öðrum hvernig þeir eiga eftir að upplifa þetta eða sagt að ég hafi fundið sönnu leiðina. Það hvarflar ekki að mér.“
Þórunn tók snemma nokkrar ákvarðanir á sinni leið. „Ég ákvað að ég skyldi fara út að ganga á hverjum einasta degi. Það var ekkert auðvelt, ég bý á þriðju hæð í Reykjavík og það er ekki lyfta.“ Góður vinkonuhópur og fjölskylda hjálpuðu henni í þeim áfanga.
„Svo eftir að ég varð alveg hundveik af fyrstu lyfjagjöfinni, þá ákvað ég að ég ætlaði að fagna því að fá lyfin í mig, fá eitrið. Ég tók alltaf vel á móti því. Hugsaði bara, ‚verið velkomin og núna eigið þið að gera ykkar gagn.‘ Þetta er bara eitthvað sem ég veit í mig, það getur vel verið að þetta sé allt einhver vitleysa.“
Hún passaði sig á að hafa það alltaf á hreinu að lyfin og læknarnir áttu að lækna hana en hún sjálf átti að sjá um hitt. „Að halda sjálfri mér heilli, halda hausnum í lagi. Það er ekkert auðvelt.“
Margt erfitt, sumt auðvelt
Við meðferðina gerast ýmsir óþægilegir hlutir. Hárið fer af hausnum, neglur detta af og líkaminn breytist. „Mér fannst það ekkert stórkostlega erfitt að missa hárið. Ég fann það eftir fyrstu lyfjagjöfina að hárið varð svona brothætt og mér varð illt í hársverðinum. Ég vildi ákveða hvenær það færi. Þessu gat ég ráðið. Þannig að gamall og góður vinur minn tók það að sér að raka af mér hárið.“
Annað var ekki svo auðvelt. „Mér fannst miklu meira mál að missa augnhárin. Það var vont. Mér fannst miklu betra að fá þau aftur. Það var frábært þegar þau komu aftur. Neglurnar fóru og það eru taugaverkir af því að taugaendar skemmast. Alls konar aukatilboð sem koma. Maður þarf að vinna úr þeim og lifa með.“
Erfiðast að vera búin
Þórunn lýsir aðdáun sinni á heilbrigðiskerfinu. „Ég hef ekkert fengið nema góða þjónustu og gott viðmót. Það er alveg aðdáunarvert að fylgjast með fólkinu, hvernig það vinnur og tekst á við þetta. Til dæmis bara á geisladeild, þar er bara eitthvert samansafn af einstökum öðlingum. Ég veit ekki hvernig þær fara að þessu. Það var bara lækning að koma til þeirra.“
Þrátt fyrir erfiða meðferð var erfiðast þegar allt var búið. „Það er allt í lagi á meðan maður er í lyfjameðferðinni því þá þarf maður bara að lifa hvern dag af. Fara í þetta prógram og svo næsta, fara í uppskurð og jafna sig eftir hann. Það er verkefnið. Svo þegar allt er búið, geislarnir og allt, skrokkurinn í klessu, þá er erfiðasti tíminn.“
Hún lýsir erfiðum tímum að þurfa að vera glaður og kátur en það er ekki svo auðvelt. „Mér finnst ég alveg vera hress og kát núna en auðvitað er þetta alltaf á bakvið í höfðinu. Ég ætla ekki að reyna að halda því fram að svo er ekki. Ég fer aftur í tjékk eftir hálft ár og ég ætla ekki að halda því fram að ég verði sallaróleg vikuna á undan. Það verður aldrei þannig.“
Þórunn segist samt vera ótrúlega þakklát fyrir að fá að vinna aftur og er bjartsýn á framtíðina. Hún segir ekkert gott koma úr því að vera neikvæð, lífið eigi ekki að vera þannig. „Það getur ekki verið að við eigum að vera hérna til að hafa hlutina leiðinlega. Ég trúi því ekki.“
