Þorsteinn segir kókið bragðast öðruvísi: „Hvernig stend­ur á þess­um mun?“

„Það er ein­kenni­legt að stór­fyr­ir­tæki skuli ekki svara ein­föld­ustu spurn­ing­um um sölu­vöru sína,“ segir Þorsteinn Sæmundsson stjörnufræðingur í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.

Þar skrifar hann um einn vinsælasta drykk heims, hefðbundið Coca Cola, og veltir fyrir sér hvernig stendur á því að drykkurinn er ólíkur á milli landa og á milli umbúða.

„Fyr­ir réttu ári sendi ég tölvu­skeyti til fyr­ir­tæk­is­ins og spurði hverju það sætti að kók sem fram­leitt væri hér­lend­is og selt á flösk­um væri ólíkt því sem fram­leitt væri er­lend­is og selt hér á dós­um. Mun­ur­inn virt­ist liggja í kol­sýru­magn­inu, sem væri mun minna í því ís­lenska en því er­lenda. Þetta breytti bragðinu og því spurn­ing hvort mönn­um væri stætt á að aug­lýsa í báðum til­vik­um að bragðið sé upp­runa­legt. Sjálf­um fynd­ist mér er­lenda kókið mun betra. Spurn­ing mín var þessi: Hvernig stend­ur á þess­um mun? Var á ein­hverj­um tíma­punkti ákveðið að draga úr kol­sýru­magn­inu hér­lend­is?“

Þorsteinn segir að svarið sem hann fékk hafi verið á þá leið að smekkur manna væri misjafn eftir löndum. Þannig væri kolsýrumagnið á Íslandi með því hæsta sem gerðist og það væri yfirleitt minna í nágrannalöndunum. Þá hefði kók í gleri á markaði hérlendis lægra kolsýrumagn þar sem það væri framleitt í Svíþjóð fyrir Svíþjóð, Noreg og Ísland.

„Kók í dós­um væri líka fram­leitt í Svíþjóð, en aðeins fyr­ir Ísland og tæki mið af því sem fram­leitt væri hér heima. Þetta væri í mót­sögn við það sem fram kæmi í mínu bréfi og yrði kannað nán­ar.“

Þorsteinn segist hafa áréttað fyrra skeyti í júní 2020, en þá hafði hann tekið eftir því að kolsýrumagnið í dósunum hefði minnkað og væri svipað og í flöskunum. Fullyrðir Þorsteinn að fleiri hefðu tekið eftir þessu og kallaði hann eftir skýringum frá fyrirtækinu þar sem um ákveðna afturför væri að ræða. Til að gera langa sögu stutta var bréfinu ekki svarað.

„Í sept­em­ber gerði ég aft­ur at­rennu. Fékk ég þá það svar að er­indið hefði verið sent til markaðsstjóra, en ekk­ert heyrði ég frá þeim heiðurs­manni. Í októ­ber sendi ég enn skeyti og sagðist vera farið að lengja eft­ir svari. Þá var mér tjáð að er­indið hefði verið ít­rekað við markaðsdeild­ina. Þaðan heyrðist hvorki stuna né hósti.“

Þorsteinn segist þó hafa getað huggað sig við það að dósakókið hefði breyst til batnaðar.

„Hélst það í góðu horfi þar til ný­lega, að dós­irn­ar fengu texta sem að mestu leyti var ís­lensk­ur. Það var í sjálfu sér já­kvæð breyt­ing, en því miður gerðist það um leið, að kol­sýru­magnið minnkaði veru­lega og varð allt of lítið fyr­ir minn smekk.“

Þorsteinn segist hafa dregið þá ályktun að farið væri að fylla dósirnar hérlendis. En þegar hann spurðist fyrir var honum tjáð að svo væri ekki, áfyllingin færi fram í Svíþjóð eins og áður. Hann endar pistilinn sinn á þessum orðum:

„Á nýju dós­un­um stend­ur á sér­kenni­lega blönduðu máli: „Orig­inal taste síðan 1886“. Stenst sú full­yrðing? Spyr sá sem ekki veit. En það er ein­kenni­legt að stór­fyr­ir­tæki skuli ekki svara ein­föld­ustu spurn­ing­um um sölu­vöru sína.“