Þorsteinn Sæmundsson stjörnufræðingur klórar sér í kollinum vegna furðuljósa sem hann sér daglega á Klambratúni. Þó að Þorsteinn sé titlaður stjörnufræðingur í greinarstúf sínum í Morgunblaðinu í dag eiga umrædd ljós ekki uppruna sinn í himingeimnum.
„Tilefni þessa greinarkorns er ekki dularfullt ljós á himni heldur jarðbundnara fyrirbæri sem daglega ber fyrir augu. Á ég þá við gangbrautarljós sem standa við Miklubraut á móts við Klambratún. Það sérkennilega við þessi ljós er hve lengi þau loga á rauðu þegar gangandi vegfarendum er hleypt yfir götuna.“
Þorsteinn bendir á að biðtími bifreiða við þessi ljós sé um það bil tvöfalt lengri en við önnur sambærileg ljós. Af því leiðir að biðraðir bifreiða myndast í báðar áttir löngu eftir að allir gangandi og hjólandi eru komnir yfir.
„Ég hafði samband við þá aðila hjá Reykjavíkurborg sem stjórna þessum málum og spurði hvort ekki mætti breyta þessum ljósum þannig að tími rauða ljóssins styttist, en á eftir kæmi gult blikkandi ljós eins og sums staðar tíðkast, t.d. á Hofsvallagötu. Gætu þá ökumenn haldið för sinni áfram þegar ljóst væri að gangbrautin væri auð. Mér var tjáð að slíkt væri tæknilega ómögulegt.“
Þorsteinn segist hafa rætt málið aftur við fulltrúa borgarinnar til að sannfæra þá um að biðtíminn væri allt of langur, en þá hafi hann talað fyrir daufum eyrum.
„Viðbrögðin gætu bent til þess að ljósastillingin á þessum stað sé einungis liður í þeirri stefnu borgaryfirvalda að hindra sem mest umferð einkabíla og fá borgarbúa til að nýta aðra kosti,“ segir hann.
