Þor­steinn á­hyggju­fullur: „Hversu mikið verður búið að leggja í rúst áður en að því kem­ur?“

„Hið upp­­haf­­lega mark­mið, að tryggja af­kasta­­getu heil­brigðis­­kerf­is­ins og verja um leið þá hópa sem við­kvæm­ast­ir eru, er löngu fokið út í veður og vind hér­­lend­is,“ segir Þor­steinn Sig­laugs­son hag­fræðingur í að­sendri grein í Morgun­blaðinu í dag.

Þar skrifar Þor­steinn um að­gerðir yfir­valda í CO­VID-19-far­aldrinum en sitt sýnist hverjum um þær. Þor­steinn er í hópi þeirra sem telja að yfir­völd hafi gengið of langt og brugðist harðar við en efni standa til.

„Þann 19. ág­úst var Ís­landi í raun lokað fyr­ir ferða­mönn­um. Ferða­þjón­usta hef­ur nán­ast stöðvast. Versl­un og þjón­usta verður fyr­ir mikl­um skakka­­föll­um. Fast­­eigna­­fé­lög lenda í vanda. Bank­arn­ir fá skuld­irn­ar í fangið. Skatt­­tekj­ur rík­is­ins hrynja. Get­an til að halda uppi mennta-, heil­brigðis- og vel­­ferðar­þjón­ustu skerðist. Þúsund­ir missa vinn­una, enda stór hluti starfa háður ferða­þjón­ustu. Marg­ir hafa hvatt til að að­gerðirn­ar verði end­ur­­skoðaðar,“ segir Þor­steinn í grein sinni.

Þor­steinn vísar í orð sótt­varna­læknis sem sagði að þeir sem töluðu fyrir hóf­samari að­gerðum á landa­mærunum skyldu svara því hver væri á­sættan­legur fjöldi dauðs­falla. Sjálfur segir Þor­steinn að at­vinnu­leysi valdi dauðs­föllum, rann­sóknir sýni það.

„Eng­inn má leggj­ast á spít­ala vegna Co­vid-19. En eng­inn hef­ur misst vinn­una til að fækka í þeim 25.000 manna hópi sem ár­­lega þarf að leggj­ast á spít­ala af öðrum or­­sök­um. Eng­inn krefst alls­herjar­út­göng­banns til að fækka þeim 2.300 dauðs­föll­um sem verða af öðru en Co­vid-19,“ segir Þor­steinn sem spyr hvers vegna þetta mis­ræmi sé.

„Á­stæðan er að fókus­inn á það sem máli skipt­ir er horf­inn. Eitt­hvað eitt fær skyndi­­­lega vægi úr öll­um takti við til­­efnið,“ segir Þor­steinn sem segir að fjöl­mörg dæmi um þetta sé úr mann­kyns­sögunni. Hann bendir á dánar­tíðnin hér­lendis af völdum CO­VID sé 0,3% en harðar að­gerðir hafi valdið ofsa­hræðslu.

„Um leið og fókus­inn brengl­ast bjag­ast mæli­kv­arðarn­ir. Stríðs­fyr­ir­­sagn­ir um mikla fjölg­un smita fara nú eins og eld­ur í sinu um heims­byggðina. Í þess­um frétt­um er ekk­ert minnst á að dauðs­föll standa ým­ist í stað eða snar­­fækk­ar. Því á­hersl­an er að­eins á fjölda smita og þá verða þau það eina sem máli skipt­ir. Ekki dauðs­föll­in. Og þaðan af síður af­koma, líf og heilsa al­­menn­ings. Bara fjöldi smita,“ segir hann.

Hann segir að nú sé lífi, heilsu og af­komu al­­menn­ings fórnað til að þjóna ofur­þröng­­sýnni og bjagaðri mark­miða­setn­ingu. „Hið upp­­haf­­lega mark­mið, að tryggja af­kasta­­getu heil­brigðis­­kerf­is­ins og verja um leið þá hópa sem við­kvæm­ast­ir eru, er löngu fokið út í veður og vind hér­­lend­is. Að end­ingu kemst fókus­inn í samt lag. En hversu mikið verður búið að leggja í rúst áður en að því kem­ur? Hversu mörg­um verður búið að fórna á alt­ari brenglaðra mark­miða?“