Þor­leifur fór í bíó og sá Stellu í or­lofi: „Mikið er þetta góð mynd!“

„Ég mundi hana sem fyndna og skrítna mynd um fyllerí og fram­hjá­hald. Farsa á skjánum. En þessi mynd er svo miklu miklu meira,“ segir Þor­leifur Örn Arnars­son leik­stjóri.

Stella í or­lofi var endur­frum­sýnd í Smára­bíó í gær­kvöldi í nýjum og betri gæðum. Um er að ræða eina af perlum ís­lenskrar kvik­mynda­sögu en myndin kom út hér á landi árið 1986. Edda Björg­vins­dóttir og Laddi fóru með aðal­hlut­verkin í myndinni og er ó­hætt að segja að frammi­staða þeirra hafi verið eftir­minni­leg.

Þor­leifur skrifar um upp­lifun sína af myndinni á Face­book en hann hafði ekki séð hana síðan hann var barn. Ó­hætt er að segja að hann hafi verið hrifinn: „Mikið er þetta góð mynd!“ segir hann.

Eins og Þor­leifur lýsir hér að framan hafi myndin í minningunni verið fyndin og skrýtin en stað­reyndin sé sú að hún er svo miklu meira. Hann hafi ekki áttað sig á hversu djúp­stæð femínísk sýn liggur til grund­vallar myndinni.

„Upp­gjör við alkó­hól­isma og of­beldi, fram­hjá­hald og ó­trú­lega gamal­dags karl­mennsku feðra­veldisins. Frelsi í litum og klæða­burði. Frelsi í hugsun og sak­leysi svífur yfir vötnum. Næstum eins og allt sé hægt og handan við hornið. Þetta er svip­mynd af sam­fé­lagi sem ekki var búið að missa sak­leysið á altari af­byggingarinnar. En þetta er líka sam­fé­lag ó­trú­legs plebb­isma og hall­æris, í at­hæfi og sam­fé­lags­mynd.“

Þor­leifur segir að myndin nái að grípa bæði, frelsið og hall­ærið. „Myndin rennur ó­trú­lega hratt. Salurinn tók undir, söng með og á bekknum mínum lék kona ein, sem mætti með lax í hlaupi, meira og minna alla myndina með leikurunum. Hér mættust því magnaðir straumar. Gleði, létt­leiki, slapp­stikk­húmor i bland við djúpan sam­fé­lags­legan lestur - sem stundum verið í kómedíunni beittari en nokkurs staðar annars staðar.“

Þor­leifur heldur á­fram:

Snemma í myndinni segir Eva, dóttir Stellu: “Mikið hefur Ibsen verið gott skáld” Varla er hægt að lita fram­hjá því að endirinn á Stellu í Or­lofi, og því frá­bæra hand­riti sem liggur til grund­vallar, minnir mjög á endann á brúðu­heimili Ibsen, þar sem Nóra snýr bakinu við hefðum sam­fé­lagsins og sækir sér sitt frelsi sjálf - því að henni yrði aldrei gefið það. Á svipaðan hátt endar Stella í or­lofi á því að Stella snýr baki við fangelsi hvers­dags­leika hús­móðurinnar og verður ekki bara for­stjóri í “sjokk mið­stöðinni” heldur skapari eigin ör­laga.“