Rithöfundurinn Þorgrímur Þráinsson greinir frá heldur betur skondnu símtali sem hann fékk á dögunum frá nemenda í Menntaskólanum í Reykjavík.
„Hann spurði hvort ég gæti mætt í skólann degi síðar, laumað mér inn í stofu í frímínútunum og látið lítið fyrir mér. Vitanlega hlýddi ég enda strákurinn sem hringdi grallaralegur í tali. Hann og félagar hans vildu koma kennaranum á óvart,“ skrifar Þorgrímur á Facebook.
„Nemandinn sagði að ákveðinn kennari væri sífellt að reyna að ala bekkinn upp með því að vitna í mig hvað varðar heilbrigði, stundvísi og fleira. Eins og kennarar eiga vitanlega að gera!! Ég laumaði mér inn í kennslustofuna á meðan kennarinn drakk sitt kaffi á kennarastofunni. Bekkjarsystkini strákanna brostu, ég settist aftast og lét lítið fyrir mér fara, bar pennaveski upp að andlitinu,“ heldur hann áfram.
„Skömmu síðar birtist kennarinn og hóf kennslu án þess að átta sig á því að það væri laumufarþegi um borð. Eftir nokkrar mínútur reis ég upp með látum og spurði hvort það væri rétt að hann væri sífellt að vitna í mig. Auðvitað dauðbrá kennaranum en síðan sprakk hann úr hlátri, eins og aðrir. Honum þetta bráðsmellið hjá gaurunum.
Kennarinn stóð síðan upp og bauð mér að ,,kenna“ það sem eftir lifði tímans sem ég gerði vitanlega. Og fjallaði um heilbrigði, stundvísi, kurteisi, góðverk og alla litlu hlutina sem breyta lífi okkar,“ skrifar Þorgrímur að lokum.
