Þorgerður María Halldórsdóttir, núverandi aðstandandi og fyrrverandi starfsmaður Hrafnistu, segir að niðrandi framkoma Hrafnistu gagnvart ibúum heimilanna verði að hætta.
Þetta er meðal þess sem kemur fram í aðsendri grein eftir Þorgerði sem birtist á vef Vísis, en grein hennar hefur vakið talsverða athygli.
Þar vekur hún máls á því að frá 1. júní síðastliðnum fylgir starfsfólk heimilanna ekki lengur íbúum sem komast ekki sjálfir í fótsnyrtingu eða hárgreiðslu né að sjá um tímabókanir.
„Aðstandendur þyrftu að sjá um slíkt sjálfir. Á þetta við um þá íbúa heimilisins sem sökum andlegra eða líkamlegra takmarkana geta ekki komist á þessa staði á réttum tíma,“ segir Þorgerður og bætir við að á fæstum Hrafnistuheimilanna sé um langan veg að fara til að komast í þjónustuna.
„Það tekur því einungis örfáar mínútur fyrir starfsfólk að fara þessa leið. Aðstandendur þurfa hins vegar að koma sér á staðinn og ekki búa allir í næsta nágrenni við heimilin. Jafnframt þurfa aðstandendur líklegast að bíða á staðnum á meðan ættinginn fær sína þjónustu. Þar sem ég þekki til fer fólk jafnan í hárgreiðslu beint eftir bað – þannig að erfitt getur reynst fyrir ættingja að vita hvenær á að mæta. Margar kvennanna sem búa á Hrafnistu fara vikulega í lagningu. Í þeim tilvikum þarf aðstandandi að gera þetta vikulega.“
Þorgerður segir að þetta eigi vissulega ekki við um alla aðstandendur, einungis þá sem eiga ættingja sem ekki geta komist sjálfir á milli. Hún segir að á flestum öðrum stöðum myndi slíkt kallast mismunun á grunni fötlunar. Þorgerður heldur svo áfram:
„Á einhverjum Hrafnistuheimilanna hefur hárgreiðslan ákveðið að bjóða uppá þessa þjónustu gegn gjaldi, 1.000 kr fyrir hvert skipti. Ofan á þjónustu sem hefur á örfáum árum hækkað langt umfram verðlagsþróun. 1.000 kr fyrir verk sem tekur örfáar mínútur. Í Hafnarfirði er svo þjónustugjald þetta 2000 krónur í fótsnyrtingu. Til samanburðar er stakt fargjald í fyrir aldraða og öryrkja í Strætó, 245 krónur,“ segir hún.
Þorgerði finnst þetta ótækt enda hjúkrunarheimilunum ætlað að stíga inn í líf aldraðra einstaklinga eftir því sem færni þeirra minnkar sökum heilsubresta. Hún, sem fyrrverandi starfsmaður Hrafnistu, bendir á að þegar hún hóf störf hafi starfsfólk til dæmis sjálft látið rúllur í hár kvennanna enda var þar um að ræða eitthvað sem þær gerðu sjálfar á meðan þær höfðu heilsu til.
„Alveg eins og karlmenn fá aðstoð við rakstur. Þeim er enn ekki gert að leita til rakara fyrir slík verk. Hárgreiðslustofa ætti að vera val fyrir þær sem kjósa meiri lagningu eða aðra flóknari hársnyrtingu, en ekki skylda vilji konurnar einhverja hárumhirðu,“ segir hún og bætir við að hún krulli stundum sjá á sér hárið eða setur í sig snúða.
„Ef ég myndi af einhverjum orsökum verða ófær um slíkt, þætti flestum eðlilegt að starfsmaður sem aðstoðaði mig, lagaði á mér hárið eins og ég vildi en ekki að ég þyrfti að borga fagaðila fyrir hvert verk sem væri meira en að greiða í gegnum hárið.“
Grein Þorgerðar má lesa í heild sinni hér en þar skrifar hún einnig um mikilvægi þess að íbúar hjúkrunarheimila hafi greiðan aðgang að fótsnyrtingu. Þá bendir hún á fleiri atriði sem betur mættu fara.
