Þórarinn hæðist að hug­myndum um ís­lenskan her: „Vand­ræða­legt and­vara­leysi ríkis­stjórnarinnar í varnar­málum“

Þórarinn Þórarins­son, blaða­maður Frétta­blaðsins, skrifar um varnar­mál í leiðara blaðsins í dag.

„Baldur Þór­halls­son, stjórn­mála­fræði­prófessor við Há­skóla Ís­lands, sagði við Frétta­blaðið.is fyrir ellefu mánuðum að hann teldi mikil­vægt að „við byrjum að vinna heima­vinnuna okkar og við byrjum að móta okkur þá stefnu hvernig við myndum helst vilja sjá vörnum Ís­lands fyrir­komið.“

Ekki hefur farið mikið fyrir þessari heima­vinnu síðan þá en vand­ræða­legt and­vara­leysi ríkis­stjórnarinnar í varnar­málum þarf þó ekki að koma á ó­vart þar sem henni virðist hafa verið klastrað saman með þriggja þátta tonna­taki al­menns að­gerða-, á­huga- og prinsippleysis,“ skrifar Þórarinn í blaðið.

„Baldur ýfði síðan fjaðrir ís­lenskra friðar­dúfna þegar hann sagðist telja „mikil­vægt fyrir okkur að vera með litla fasta öryggis­sveit“.Arnór Sigur­jóns­son heggur dýpra í sama knérunn um helgina og kastaði sprengju með bókinni Ís­lenskur her.“

„Hug­mynd Arnórs hefur að vísu fallið, nánast þver­pólitískt, í vægast sagt grýttan jarð­veg þjóðar sem stærir sig, á tylli­dögum jafnt sem virkum, af her­leysi sínu og djúp­stæðri friðar­ást. Það breytir því þó ekki að ógnirnar eru víða og leynast ekki. Stríð geisar í Evrópu og kín­verskir njósna­belgir sveima yfir himnum norður­skauts og net­heima án þess þó að ís­lensk yfir­völd sjái neitt nema grín og glens á TikTok.“

Þórarinn spyr hver á að verja eftir­sóttar lindir landsins, sem vel þjálfuð sveit mála­liða gæti sjálf­sagt yfir­tekið á eins og einu eftir­mið­degi, þegar vatnið leysir olíuna af hólmi sem eftir­sóttasti vökvi veraldar síðar á þessari öld?

„Þúsund manna ís­lenskur her væri þá lítils megnugur, jafn­vel þótt hann hefði sér­sveit ríkis­lög­reglu­stjóra og um­ferðar­lögguna sér til full­tingis. Eina raun­veru­lega gagnið sem fólgið er í hug­myndinni um ís­lenskan her er að hún kveikir hressi­lega um­ræðu sem vekur al­mennari á­huga á varnar­málum.“

„Annars er ís­lenskur her ekkert annað en svo góður brandari að enn berg­málar hlátur Vla­dimirs Zjirin­ovskij, hins nú dauða leið­toga þjóð­ernis­sinna í Rúss­landi, sem brást við ís­lenskum belgingi Jóns Bald­vins Hannibals­sonar, þá utan­ríkis­ráð­herra, fyrir 30 árum þegar Ís­land varð fyrst til að viður­kenna á ný sjálf­stæði Eystra­salts­ríkjanna:

„Hvers vegna eruð þið í NATO, án þess að eiga svo mikið sem einn skrið­dreka eða kaf­bát? Til hvers að vera í NATO? NATO bjargar ykkur aldrei. Með nokkrum tundur­skeytum og loft­á­rás er eyjan ykkar búin að vera.“

Eigum við að ræða þetta eitt­hvað?“ skrifar Þórarinn að lokum.