Þór Saari, hagfræðingur og fyrrverandi þingmaður, segir að frekja, yfirgangur og það sem virðist vera hrein heimska einkenni ferðaiðnaðinn hér á landi.
Hann gagnrýnir Jóhannes Þór Skúlason og Bjarnheiði Hallsdóttur hjá Samtökum ferðaþjónustunnar harðlega í aðsendri grein sem birtist á Vísi í morgun. Segir Þór að samtökin, með Jóhannes og Bjarnheiði í broddi fylkingar, komi orðið fram af stakri fyrirlitningu við sjálfboðaliða björgunarsveita, starfsmenn Vegagerðarinnar, íslenska náttúru, umhverfi og menningu, og í raun allan íslenskan almenning.
„Það er í raun alveg með ólíkindum að þessu fólki hafi dottið það í hug að stjórnlaus vetrarferðamennska á Íslandi væri góð hugmynd, en sú fráleita niðurstaða var keyrð áfram af hreinum draumórum, græðgi, og af Íslandsstofu sem er skrýtin stofnun, stofnsett af ráðherra og í raun í eigu ríkissjóðs. Um Íslandsstofu gilda hvorki stjórnsýslulög, upplýsingalög, lög um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, samkeppnislög né lög um opinber innkaup og starfsemin er því leyndó og líka hverjir eru á þeim spena. Þessi stefna hefur kostað fjölda mannslífa og enn fleiri alvarleg slys á fólki,“ segir Þór í grein sinni.
Mikið hefur verið fjallað um lokanir á vegum að undanförnu vegna alvöru vetrarveðurs sem verið hefur síðustu vikur.
„Vitaskuld á að loka vegum miklu meira og oftar en gert er, einmitt vegna þessarar gegndarlausu græðgi sem drífur ferðaiðnaðinn áfram og gerir það að verkum að legíó af erlendum ferðamönnum sem kunna ekki að keyra, teppa vegina og gera það að verkum að sjálfboðaliðar björgunarsveitanna fá ekki að halda jól með fjölskyldum sínum.“
Þór vandar ferðaiðnaðinum ekki kveðjurnar og segir að græðgi ráði för.
„Þessi stjórnlausi ferðaiðnaður er orðin alger plága fyrir alla landsmenn, þó örfáir græði kannski drjúgt á fyrirbærinu. Mest allur hagnaðurinn fer líklega úr landi og inn á reikninga í skattaskjólum, alla vega er ekki mikið um hagnað hér innanlands, líka endurgreiddur virðisaukaskattur, en sem kunnugt er, þá er ferðaiðnaðurinn að nánast öllu leyti á sérstöku VSK þrepi og mismunurinn á inn- og útskatti er hvorki meira né minna en þrettán prósentustig, sem eru umtalsverðar upphæðir og gefur ágætis tekjur meðan verið er að greiða upp kostnað við uppbyggingu og hluta rekstrar.“
Þór heldur áfram og segir að þessi iðnaðarferðamennska hafi gert miðborg Reykjavíkur að menningarlegri eyðimörk fyrir Íslendinga, hvort sem um er að ræða góðviðrisdaga á sumrin eða jóla- og áramótastemningu.
„Miðborg Reykjavíkur er bara ekki lengur sá menningarlegi og félagslegi samkomustaður sem miðborg höfuðborgar ríkis á að vera, heldur risastór matarsjoppuhöll með endalausum röðum af lundabúðum, gistihúsum og skyndibitastöðum, mönnuðum með erlendu starfsfólki sem fær lúsarlaun. Að heyra íslensku er undantekning,“ bætir hann við.
Þór segir að þessu þurfi að breyta og fækka þurfi ferðamönnum umtalsvert. Grein hans má lesa í heild sinni á vef Vísis.
