„Ég verð vör við það þegar ég hæli sjálfri mér og segi að ég sé gömul þá kemur: „Þú ert ekkert gömul“ frá þeim sem eru með elliótta.“
Þetta segir Jónína Benediktsdóttir, íþróttafræðingur og athafnakona, í færslu á Facebook-síðu sinni. Hún segir það sorglegt að margir Íslendingar vilji ekki láta kalla sig „gamla“ og á sama tíma þverskallist þeir við að eldast.
„Að vera gamall merkir ekki að vera dauður úr öllum æðum í mínum huga, heldur að þroskast og vitkast, sjá lífið eins og það er en ekki í von um að það sé öðruvísi,“ segir hún.
Jónína segir að það sé annað að uppnefna fólk sem „kellingu“ eða „kall“ – það sé niðrandi og þannig eigi aldrei að tala um gamalt eða heldra fólk, fólk sem er komið yfir ákveðinn aldur en er ekki hætt að taka þátt í lífinu.
„Sennilega er þetta uppeldislegt því mér var kennt að bera mikla virðingu fyrir gömlu fólki,“ segir Jónína sem rifjar upp að þegar hún var ung hafi hún hugsað með sér að þeir sem væru komnir yfir fertugt væru gamlir.
Sjálf er hún komin yfir sextugt og viðurkennir hún fúslega að vera orðin gömul í þeim skilningi. Hún kveðst þó ekki vera nein kerling eins og hún segir sjálf. „Ég fer samt fram á það að fólk beri virðingu fyrir reynslu minni og lífi.“
Jónína segir að hún beri ómælda virðingu fyrir þeim sem eru gamlir og raunar kunni hún fá fallegri orð en einmitt það.
