„Í fyrndinni, á dögum línulegrar dagskrár í sjónvarpi, lyfti fólk sér upp með heimsókn á vídeóleiguna. Fyrir lesendur undir tuttugu og fimm ára er hægt að lýsa vídeóleigunni sem bræðingi af nammibarnum í Hagkaupum og Netflix í raunheimum. Stundum skellti fólk sér á Ofurtilboð á föstudegi og leigði tvær myndbandsspólur í einni ferð, þau allra villtustu keyptu Stjörnupopp og bland í poka fyrir 50 krónur. Hámhorf um helgina,“ skrifar Jóhanna Vigdís Guðmundsdóttir í bakþönkum í Fréttablaðinu.
„Öll byrjuðu myndböndin á stuttu myndbroti sem sýndi eldri karlmann í gráum jakkafötum segja: „Að horfa á myndband er góð skemmtun.“ Þá tilkynnti hann aldurstakmarkið sem gilti um áhorfið og bað foreldra og forráðamenn barna og unglinga vinsamlegast að virða aldurstakmarkið, óskaði okkur að lokum góðrar skemmtunar,“ skrifar Jóhanna.
„Þessi orð, að horfa á myndband er góð skemmtun, koma oft upp í hugann þegar ég reyni að finna afþreyingarefni mér til skemmtunar. Af veikum mætti vegna þess að stór hluti kvikmynda og þátta er uppfullur af efni sem ég tengi ekki við. Annað hvort af karlhetjum að bjarga konum og heiminum, hörmungum og/eða ofbeldi, oftar en ekki kynbundnu.“
„Mér finnst nefnilega ekki góð skemmtun að horfa á ástir og örlög eiturlyfjabaróna, barsmíðar, nú eða stríð og nauðganir. Nú myndu einhver halda því fram að svona sé raunveruleikinn og að kona þyrfti bara að taka þetta á kassann.“
„Því miður er raunveruleiki margra litaður af ofbeldi – en við breytum honum ekki með því að gera það að afþreyingarefni. Ofbeldið verður þvert á móti hversdagslegt í meðförum afþreyingariðnaðarins, normalíserað. Og það er ekki góð skemmtun,“ skrifar Jóhanna.
