Það sem Bjarni Ben skilur ekki

„Tólf ár skilja að meðal­ævi­lengd þeirra ríkustu og þeirra fá­tækustu.“ Þetta kemur fram í könnun fremsta far­alds­fræðings Breta. Höfundurinn, Michael Mar­mot, segir ein­fald­lega: „Þetta er skammar­legt.“ Heilsa þjóðarinnar er í heljar­greipum fá­tæktar sem tak­markar mögu­leika fólks að lifa heilsu­sam­lega. Hann skorar á bresku ríkis­stjórnina að vinna bug á fá­tækt. Svipuð um­ræða á sér stað hér og er krafan að lág­marks­laun dugi til að tryggja mann­sæmandi líf.

Sif Sig­mars­dóttir, einn besti pistla­höfundur landsins, bendir á í grein í Frétta­blaðinu að 60% lands­manna styðji kröfur Eflingar. En það eru ekki allir sem styðja þær. Raddir um launa­skrið og höfrunga­hlaup heyrast víða. Ein slík kemur frá Bjarna Bene­dikts­syni. Hann lýsti yfir á­hyggjum af kröfunum í Silfri Egils. Sif segir:

„Hann [Bjarni Ben] sagði lægstu laun vera hluta „af flóknu kerfi“ og „á­kveðin lög­mál“ myndu valda því að stéttir sem væru „rétt fyrir ofan þá sem eru á lægstu laununum“ spyrðu sig hvort það hefði verið „þess virði að fara í fimm ára há­skóla­nám; var það þess virði að taka náms­lán og taka þriggja ára nám og svo masters­gráðu?“

Þá segir Sif í lokin:

Í skýrslu sinni um lífs­líkur á Eng­landi reiknast Michael Mar­mot til að heilsu­ó­jöfnuður kosti þjóðar­búið 82 milljarða punda á ári í gegnum heil­brigðis­kerfið vegna heilsu­leysis sem tengist fá­tækt, fé­lags­þjónustu, bóta­kerfi og skatt­tekjur sem ríkið verður af.

Árið 2018 gerðu bresk stjórn­völd saman­burð á því hversu hratt lífs­líkur aukast í há­tekju­löndum innan OECD. Að­eins tvö lönd komu verr út en Bret­land. Banda­ríkin. Og Ís­land.

Sam­kvæmt tölum Hag­stofunnar lækkaði meðal­ævi­lengd grunn­skóla­menntaðra kvenna á Ís­landi á árunum 2011-2018. Spurningin sem ís­lenskt sam­fé­lag stendur frammi fyrir er ekki: Höfum við efni á því að hækka lægstu laun? Hún er þvert á móti:

„Höfum við efni á því að gera það ekki?“