Vilhjálmur Birgisson, formaður Verkalýðsfélags Akraness, segir grátbroslegt að heyra í fulltrúum atvinnulífsins, Seðlabankanum og stjórnvöldum tala um mikilvægi þess að kröfur verkalýðshreyfingarinnar séu hófstilltar og innistæða sé fyrir þeim.
„Við sem tökum þátt í kjarasamningsgerð fyrir hönd okkar félagsmanna þekkjum þennan grátkór vel. Því þessari rispuðu plötu grátkórsins er ætíð skellt á fóninn um að verkafólk þurfi að axla ábyrgð við að viðhalda stöðugleika í íslensku samfélagi í hvert sinn og styttist í að kjarasamningar verkafólks losna,“ segir hann á Facebook.
„Þessi rammfalski grátkór syngur hátt, „ætlar verkafólk að ógna stöðugleikanum, stuðla að hækkun vaxta og skapa óðaverðbólgu með óraunhæfum kröfum“.“
Vilhjálmur segir að kröfurnar byggjast á því að ráðstöfunartekjur verkafólks dugi fyrir nauðþurftum.
„Þessi rammfalski grátkór syngur ekkert um hvort ekki sé löngu tímabært að draga þó ekki væri nema örlítið úr arðgreiðslum og kaupum á eigin bréfum til fjárfesta til að stuðla að því að skapa því fólki sem skapar hagnaðinn og arðgreiðslurnar geti lifað af sínum launum frá mánuði til mánaðar.“
Vísar hann svo í frétt Innherja um metár í arðgreiðslum sem geti skilað fjárfestum hátt í 200 milljarða króna.
„Það má áætla að laun og hlunnindi á íslenskum vinnumarkaði sé upp undir 1400 milljarðar á ári sem þýðir að 200 milljarða arðgreiðslur og kaup á eigin bréfum sé töluvert hærri upphæð en komandi kjarasamningar til handa launafólki á Íslandi muni kosta,“ segir Vilhjálmur.
„Já, grátkórinn syngur ekkert um að draga þurfi úr arðgreiðslum til fjárfesta og eða taka verði á misskiptingu, óréttlæti og ójöfnuði í íslensku samfélagi.
Nei, enda er grátkórinn fjármagnaður af fjármálaelítu þessa lands og þeim leiðist ekki að heyra þessari rispuðu plötu spilaða í hvert sinn og kjarasamningar verkafólks eru að losna.“
