„Evrópa [er] miðstöð góðs siðferðis, mannréttinda, virðingar við jörðina, velferðar, frelsis og öryggis. Er ljóst að margur maðurinn í Asíu, Afríku eða Suður-Ameríku muni renna hýru auga til Evrópu og þeirrar farsældar og þess öryggis, sem hér má finna, á komandi áratugum.“
Þetta skrifar kaupsýslumaðurinn og stjórnmálarýnirinn Ole Anton Bieltvedt, í grein sem birtist í Fréttablaðinu í morgun, en um er að ræða einskonar framtíðarspá hans.
„Það væri ótrúleg grunnhyggja ef við, Evrópubúar, héldum að við gætum setið að mannréttindum okkar, allsnægtum og öryggi, í ró og friði, meðan aðrir hlutar mannkyns svelta, líða og þjást, og, að þeir, sem eiga undir högg að sækja, muni einfaldlega nema staðar við línu á landakortinu.“
Þetta skrifar Ole, sem segir að uppskipting Evrópu muni lítið hjálpa, þó séu víða menn sem trúi því, líka á Íslandi.
„Til eru þeir menn, sem halda að Evrópa sé bezt komin í uppskiptingu og ágreiningi. Það er hryggilegt, að líka íslenzkir forystumenn skuli, vegna þjóðernishyggju sinnar og einstrengingsháttar, aðhyllast og beinlínis styðja þessi sjónarmið og tilraunir til niðurrifs og uppskiptingar Evrópu.
Brexit-sinnar, sem fyrir mér eru upplausnar- og niðurrifsmenn, eru hér alls staðar á ferð. Líka á Alþingi.
Skyldu þeir skilja ábyrgð sína og hugleiða velferð og öryggi barna sinna? Heimóttarskapur er erfiður andstæðingur.“
Ole segir að til þess að tryggja hagsmuni og öryggi Evrópu, þurfi þetta til að koma:
„Skilningur á þessari stöðu og þeirri hættu, sem fram undan er. Fullkomin samstaða og bezta möguleg samvinna allra þjóða og afla innan Evrópu. Ísland auðvitað meðtalið. Evrópa þarf að fara af stað með öfluga áætlun og aðgerðaplan til að styrkja og byggja upp fátækar þjóðir heims, einkum í Afríku og Asíu, og hjálpa þeim þannig til sjálfsbjargar.
Vettvangur fyrir þetta lífsnauðsynlega samstarf og aðgerðir er vitaskuld Evrópusambandið, ESB, sem, Guði sé lof, er komið vel á veg með að friða, sameina og styrkja Evrópu, viðskiptalega og efnahagslega, og sér nú þörfina á hernaðarlegri styrkingu og sjálfstæði.“
Þá bendir Ole á að í NATO felist mögulega minni vörn en margir myndu halda, enda er sigurhlutfall Bandaríkjanna í stríðum á erlendri grundu ekki mjög hátt.
„Menn hafa talið, að NATO myndi tryggja hagsmuni Evrópu og varnir, en, því miður hafa Evrópubúar treyst um of á hernaðarmátt Bandaríkjanna og þar með vanrækt sjálfstæðar varnir sínar og hernaðarmátt Evrópu sjálfrar.
Úr þessu er nú loks verið að bæta, svo kaldhæðnislegt, sem það er, þökk sé Pútín.
Sagan sýnir, að Bandaríkin hafa lítinn raunverulegan sigurmátt á erlendri grund, þegar á reynir:
Illa vopnaður bændaher rak þá út úr Víetnam, nánast eins og halaklippta hunda, þrátt fyrir öll þeirra gjöreyðingarvopn.
Ekki gekk vel í Kóreu heldur, og ekki er árangurinn skárri í Afganistan, Írak eða Mið-Austurlöndum.“
Að lokum spáir Ole því að Bandaríkin muni annaðhvort kjósa Donald Trump sem forseta á ný, eða einhvern sem er svipaður honum.
„Erfitt verður mikið að treysta á þá klofnu þjóð, sem Bandaríkjamenn eru, eftir að hún kaus sér Donald Trump sem forseta, en hann, eða annar hans líka, óútreiknanlegur sýndarmennskupési, hrokagikkur og óheilindamaður, með America-First-stefnu, mun örugglega komast þar aftur til valda.“
Hægt er að lesa grein Ole Antons Bieltvedt í heild sinni hér.
